Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

aan haar voeten lag, haar slap neerhangende hand met tranen en kussen bedekte en haar de belofte deed, niet op reis te gaan? En wie was -zaliger dan ik, toen Vasitthi haar zachte armen om mijn hals sloeg, mij op nieuw en op nieuw kuste en van vreugde lachte en schreide.

Wel voegde zij mij toe: „Nu zie je dat het toch niet zoo noodzakelijk was reeds thans te moeten vertrekken, want in dat geval had je dat immers ook moeten doen." Maar toen ik begon met haar alles op nieuw te willen ophelderen, sloot zij mijn mond met een kus en zei, er nu zeker van te zijn dat ik haar beminde en dat zij niets gemeend had van hetgeen zij gezegd had over de meisjes in mijn geboortestad. Onder talrijke lief kozingen en vertrouwelijke gesprekken vlogen de uren om als in een droom en er zou geen einde gekomen zijn aan onze zaligheid, indien niet plotseling Somadatta en zijn beminde gekomen waren om ons te zeggen dat het de hoogste tijd was om den terugweg te aanvaarden.

Op het voorplein van het paleis vonden wij alles gereed tot vertrek. Ik' riep den aanvaarder der ossenkarren en zond hem ijlings naar den gezant met de boodschap, dat mijn zaak helaas nog niet in orde was gekomen en ik dientengevolge er van moest afzien de terugreis te doen onder bescherming van het gezantschap. Ik liet hem verzoeken een groet aan mijn ouders te willen overbrengen en beval mij in zijn welwillendheid aan.

Nauwelijks had ik mij op mijn legerstede uitgestrekt om zoo mogelijk nog eenige uren slaap te genieten,

Sluiten