Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

standigheid opgewekt, had weldra mijn nachtelijke bezoeken op het terras bespied.

Ach, dat zorgelooze terras was nu voor onze liefde als een verdwenen eiland. Wel had ik gaarne keer op keer mijn leven nogmaals op het spel gezet om mijn geliefde daar te kunnen omhelzen. Maar zelfs indien Vasitthi het over,haar hart had kunnen verkrijgen om mij iederen nacht aan zulk een doodelijk gevaar bloot te stellen, zoo bleven wij toch gespaard voor die verleiding. De snoode Satagira had vermoedelijk Vasitthis ouders van onze geheime samenkomsten onderricht, want weldra bleek het dat er nu zorgvuldig over haar gewaakt werd; ook werd haar verboden na zonsondergang op het terras te komen — onder voorgeven van haar zwakke gezondheid.

Zoo was er dan voor onze liefde geen schuilplaats meer! Zij, die zich zoo zeer tehuis gevoelt is het verborgene, moest zich nu blootstellen aan aller blikken! In gindschen openbaren tuin, waar ik het eerst haar goddelijke gedaante gezien en haar eenige malen vergeefs gezocht had, moesten wij nu elkaar als bij toeval aantreffen. Maar ach! Welk een ontmoeting was deze! Hoe vluchtig waren de gestolen minuten, hoe angstig en spaarzaam de haastige woorden, hoe gedwongen onze bewegingen, die zich bootgesteld voelden aan nieuwsgierige, ja wellicht spiedende blikken.

Vasitthi bezwoer mij, zoo spoedig mogelijk Kosambi te verlaten, waar doodelijke gevaren mij in haar nabijheid dreigden. Zij beschuldigde zichzelf bitter, mij in dat onvergetelijke avonduur op het terras overgehaald te

Sluiten