Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zalige verrukking en hartbrekende wanhoop bij elk onzer omhelzingen met elkaar streden, daar ieder dezer er ons aan herinnerde dat de laatste weldra zou volgen, en wie stond er voor in dat het inderdaad niet de allerlaatste zou zijn?

Maar al te spoedig traden Somadatta en Medini den tempel weder uit. De heilige wilde nu ook ons de toekomst voorspellen doch Vasithi ontstelde hevig bij die gedachte.

— Hoe zou ik het ooit kunnen dragen, indien er zich een ongelukkige toekomst voor ons ontsluierde? riep zij uit.

— Waarom zou het nu juist een ongelukkige moeten zijn? vroeg de welwillende oude, die waarschijnlijk ten gevolge harer heiligheid gunstige levenservaringen had opgedaan. Ook voor bedienden kan het geluk bloeien, voegde zij er veelbelovend aan toe. Vasithi het zich evenwel door deze woorden niet verleiden; schreiend wierp zij zich aan mijn borst.

— Ach, mijn geliefde, riep zij uit. Het is mij alsof de toekomst mij met een onverbiddelijk gelaat aanschouwt. O, ik voel het — ik zal je nooit meer terugzien.

Ofschoon deze woorden mij van schrik deden verstijven, deed ik toch alle moeite, haar ongegronden angst te verjagen, maar juist omdat ze ongegrond was, vermocht mijn meest welsprekende taal weinig of niets; zonder ophouden stroomden haar -de tranen langs de wangen. Met een bhk van bovenaardsche liefde greep zij mijn hand en drukte ze tegen haar borst.

— Maar zelfs al zouden wij elkaar nimmermeer terug-

Sluiten