Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dachte, woord of daad bedreven wordt, als een worm er aan knaagt en hem dreigt te doen verwelken.

Terwijl zij op die wijze sprak, met een stem die klonk als de liefelijkste muziek, schitterden haar oogen als tempelkaarsen. Vervolgens hief zij haar hand omhoog en wees mij, hoe boven de donkere kruinen der boomen de Melkweg met zijn zachtstralende, albasten schijnsel de met fonkelende sterren "bezaaide purperen hemelvlakte doorkruist.

— Ziedaar, Kamanita, riep zij uit, de hemelsche Ganga! Laat ons zweren bij zijn zilveren golven, die de' lotusvijvers in gindsche zalige gewesten vullen — laat ons zweren, dat wij met al onze zielskracht zullen streven, onze liefde voor te bereiden voor een eeuwige woonplaats aldaar!"

Zeldzaam bewogen, meegesleept en in mijn binnenste diep geroerd hief ik mijn hand op naast de hare en onze harten trilden eendrachtig bij de goddelijke gedachte, dat er op dit oógenblik, hoog verheven boven de stormen van het aardsch bestaan, zich een dubbelknop vormde van een eeuwig liefdeleven.

Alsof haar krachten hiermede ten einde waren, zonk Vasitthi, na een afscheidskus op mijn lippen te hebben gedrukt, als levenloos in mijn armen. Behoedzaam lei ik haar in de armen van Medini, besteeg mijn paard en reed weg zonder nog een enkele maal te durven omzien.

Sluiten