Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

heid in het huis van mijn schoonvader heb moeten doorstaan, is niet met woorden te beschrijven. Dengeheelen tijd beefde ik van angst dat ik het een of andere vers verkeerd zou aanhalen of mij in de daarbij behoorende gebaren zou vergissen, want zoo iets zou mijn vader mij nooit vergeven hebben. En daarbij had ik nog bijna de hoofdzaak vergeten, daar ik, in plaats, van den duim der bruid te grijpen, haar vier vingers wilde nemen, alsof ik wenschte dat zij mij dochters zou schenken — gelukkig had zijzelf de tegenwoordigheid van geest mij haar duim in de hand te duwen.

Ik baadde in mijn zweet toen ik eindelijk de stieren kon inspannen die ons naar huis zouden rijden, waarbij mijn bruid aan iederen kant van het juk een tak van een vruchtboom bevestigde. Ik reciteerde onderwijl het daarbij behoorende halve vers, in het troostende bewustzijn dat het ergste nu voorbij was. Doch dit bleek nog geenszins het geval te zijn geweest. Wel naderden wij mijn huis zonder dat onderweg een dier kleine ongevallen plaats had, die bij een dergelijke gelegenheid op de loer hggen. Toen wij voor de deur stilhielden, werd de bruid uit het voertuig getild door drie brahmanenvrouwen van onberispelijken levenswandel, die allen jongens ter wereld hadden gebracht en wier mannen nog in leven waren. Tot dusver was alles goed gegaan. Maar nu kunt u zich mijn schrik voorstellen, o broeder, toen mijn bruid bij het binnentreden van het huis bijna met haar voet den drempel had aangeraakt. Zelfs heden begrijp ik nog niet hoe ik de behendigheid bezat om haar in mijn armen op te nemen en zoodoende te ver-

Sluiten