Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

roovers mij dit geluk onmogelijk zouden maken, maar nu kan niemand het mij meer ontnemen!

Terwijl hij aldus dacht, was hij een zeer smal straatje ingebogen. Door zijn ongeduldig voorwaartsstormen zag hij niet dat een koe, die uit een of andere oorzaak schuw was geworden, van het andere einde van het straatje regelrecht op hem af kwam. Evenmin lette hij er op hoe eenige menschen haastig een huis invluchtten of zich achter een vooruitspringend stuk muur vérschuilden en zoo hoorde hij dan ook niet, hoe een vrouw boven van een galerij hem toeriep en hem trachtte te waarschuwen; — hij hield zijn blikken slechts gevestigd op den toren, die hem aangeven moest of hij ook verkeerd hep.

Eerst toen het te laat was om uit te wijken, ontdekte hij tot zijn grooten schrik vlak voor zich de dampende neusgaten én de met bloed doorloopen oogen en bijna op hetzelfde oógenblik voelde hij de ghmmende horens der koe diep in zijn zijde dringen. Met een luiden kreet zakte hij tegen den muur in elkaar. De koe rende door en verdween in een zijstraatje.

Menschen snelden op hem toe; sommigen uit nieuwsgierigheid, anderen om hulp te bieden. De vrouw die hem had trachten te waarschuwen, bracht water om zijn wond te reinigen. Men scheurde zijn mantel aan stukken om hem te verbinden en om het bloed, dat als een fontein te voorschijn spoot, zooveel mogelijk te stelpen.

Kamanita had geen oógenblik zijn bewustzijn verloren. Hij begreep al dadehjk dat het zijn dood was. Maar

Sluiten