Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

naar beneden viel. En de zoom beroerde niet lang meer de bloembladen. De gedaante begon vrij over het water te zweven^ boven den oever, en verdween tusschen de boomen en het kreupelhout.

— Wat moet dat heerlijk zijn! dacht Kamanita. Maar het is_ zeker een bijzonder moeilijke kunst, hoewel het den schijn had alsof het vanzelf ging. Zou ik het ook kunnen leeren?

Gij kunt het reeds als ge maar wilt, antwoordde de blauwgekleede tot wien de laatste vraag gericht was.

Op hetzelfde oogenbhk was hét Kamanita alsof zijn hchaam werd opgeheven. Eerst zweefde hij over het water naar den oever en weldra bevond hij zich te midden van het groen. Zoodra hij zijn blikken verlangend ergens heenwendde, ging zijn vlucht daarheen; snel of langzaam, naarmate zijn begeerte. Hij ontdekte nu ook nog andere lotusmeren, even heerlijk als dat wat hij verlaf en had; hij zweefde langs hefehjke plekken, waar bonte vogels van iedere kleur van tak tot tak huppelden en hun welluidend gezang met het zachte suizen der bladeren deden ineensmelten. Hij zweefde over bloemrijke grasvlakten, waar bevallige antilopen rondsprongen zonder den minsten angst voor hem te toonen, totdat hij zich eindelijk neerliet op de zachte helling eener hoogte. Tusschen boomstammen en bloeiend struikgewas door, ontwaardde hij een gedeelte van een vijver, waar het water schitterde rondom groote lotussen, wier bloemkelken hier en daar een der zaligen droeg, terwijl verscheidenen, zelfs de geheel ontlokenen, ledig waren.

Sluiten