Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

reeds verder, echter niet in de richting die de anderen hadden gevolgd, maar opwaarts naar een kleine inzinking tusschen twee hoogten. Terwijl hij deze doorging, kwam de zeldzame geur hem in nog sterker mate te gemoet. Kamanita vloog verder.

Aan gene zijde van den bergrug begon het landschap iets van zijn bekoorlijkheid te verhezen — de bloemen werden er schaarscher, het struikgewas dichter, de boomen donkerder, de bergen steiler en hooger. Hij zag wel hier en daar een troep gazellen maar slechts bij uitzondering een der zaligen.

Het dal begon smaller te worden en weldra bevond Kamanita zich in een kloof. Hier was de geur nog sterker. Steeds sneller werd zijn vlucht, steeds naakter, steiler en hooger de hem al dichter insluitende rotsmassa, totdat er nergens meer een uitweg scheen te zijn.

De kloof maakte een paar sterke wendingen, opende zich plotseling en nu was Kamanita omringd door een dalketel van hemelhooge malakietrotsen en in het midden daarvan stond de wonderboom.

Stam en takken waren van glinsterend rood koraal; de grillige bladeren een weinig hchter en geelachtiger en daartusschen fonkelden bloemen van een diepe karmozijnkleur.

Boven den boom en de toppen der rotsen welfde zich een donkerblauwe hemel waaraan geen wolkje te bekennen was. Nauwelijks drong hier de muziek der genieën door — wat er nog door de lucht trilde, was als een herinnering aan lang vervlogen melodieën.-

Sluiten