Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Maar was dit dan niet hetzelfde als te willen vergeten, mijn liefde te verzaken? Was het geen woordbreuk en laf verraad? In dien bangen twijfel stond ik daar, zonder het met mijzelf eens té kunnen worden of ik zou doorgaan of terugkeeren; tot groote teleurstelling van Medini die, telkens als anderen ons .voorbijgingen, trippelde van ongeduld.

Doch het gezicht van det bosch, waar de namiddagzon doorheenspeelde en met haar stralen verguldde — het zachte, bedarende suizen en fluisteren der bladeren — de menschen die, zoodra zij het bosch binnenkwamen, dadehjk zwegen en met bhkken vol verwachting, ja, bijna schuw om zich heen keken — hier en daar op afstanden, aan den voet van een machtigen boom, een asceet, die, gehuld in zijn plooirijken, gelen mantel, met gekruiste beenen en opgericht bovenlijf verdiept zat in zelfbeschouwing, die hij dan plotseling afbrak door op te staan en zonder om zich heen te zien de richting in te slaan die allen volgden naar een nog onzichtbaar doel — dit alles had zulk een rustig en verheffend karakter en scheen zoodanig te getuigen dat hier dingen voorgingen van een zeldzamen en heiligen aard, dat geen macht ter wereld zich daartegen zou durven verzetten, ja, dat indien zelfs de liefde haar stem er tegen verhief, zij haar goddelijk recht zou verliezen.

Zoo vervolgde ik dan vastbesloten mijn weg en het woord van den Volmaakte tot Angulimala over de vele menschen die leven zonder dat er een Buddha op aarde is, en over de uiterst weinigen van Buddhas tijdgenooten wien het gegeven is hem te hooren en te zien — deze

Sluiten