Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

konden ontberen. Zoo ging dan ook deze tijd met eijn gedwongen opsluiting kalm voorbij, in een regelmatige afwisseling van gemeenschappelijke onderhouding over godsdienstige vraagstukken en van eenzame zelfbeschouwing. En tegen den avond begaven wij ons, indien het weder het toeliet, naar de groote hal der monniken om den meester te hooren spreken; ook kwam. de Volmaakte of een zijner discipelen wel bij ons.

Toen nu het bosch, dat Buddha prijst, verfrischt en verjongd stond in honderdvoudigen bladertooi en bloemenpracht, en ons opnieuw uitnoodigde om zoowel onze eenzame overdenkingen als onze gezamenlijke bijeenkomsten onder zijn vrije dak te houden, toen vernamen wij het treurige nieuws, dat de Verhevene zich voorbereidde om zijn wandeling naar het Oosten aan te vangen. Toch hadden wij nooit durven hopen dat hij voor goed te Kosambi zou blijven; bovendien wisten wij hoe verkeerd het is, te klagen over het onvermijdelijke en hoe weinig wij ons den Meester waardig zouden toonen, indien wij ons door onze teleurstelling heten overweldigen.

Zoo begaven wij ons dan op een laten namiddag kalm en gelaten naar den Krishnatempel, om voor het laatst in langen tijd het woord van den Verhevene te hooren en daarna afscheid van hem te nemen.

Staande op de treden des tempels sprak de Verhevene er over, hoe alles wat ontstaan is, weder vergaan moet; hoe alles wat gevormd is, weder opgelost wordt; over de vluchtigheid van alle verschijnselen, over de wezenloosheid van al het uiterhjke. En na er op gewezen te

Sluiten