Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Door mij te beminnen gelijk ik u bemin, myn lieve engel, en door weder moed te scheppen."

„Over een maand, zoo ik hoop," hervatte don .Miguel, „zal ik uwe vervolgers, buiten de mogelijkheid hebben gebracht om u verder te schaden ; ik speel met hen een vreeselijke party, waarin ik mijn hoofd waag; maar daar geef ik niets om als ik u slechts redden mag. Laat mij dus vertrekken met de verzekering, dat gij, zoo lang als ik afwezig ben, niet pogen zult om de schuilplaats te verlaten die ik voor u hebt opgespoord, en dat gij mijn terugkomst geduldig zult afwachten."

„Helaas! cabellero, zooals gij weet is myn leven als door een wonder gered; myn ouders, mijn vrienden, kortom allen die ik lief had, hebben my verlaten, behalve Luisa, mijne pleegzuster, die hare liefde voor mij nooit verloochend heeft, en gij, dien ik niet kende, dien ik nooit gezien had en die mij op eens als een engel des gerichts uit mijn graf zijt komen redden. Sedert dien vreeselyken nacht, toen gij mij in het leven hebt teruggebracht, hebben uwe teedere en verstandige zorgen my omringd, en waart gy in plaats van mijn verraderlijke vrienden, voor mij bijna meer dan een vader."

„Senorita 1" riep de jonkman, door deze woorden evenzeer onthutst als gelukkig.

„Ik zeg u dit alleen, don Miguel," vervolgde zij met blijkbare ontroering, „om u te bewijzen, dat ik niet ondankbaar ben. Ik weet niet hoe de goede God in zyn wijsheid over mij beschikken zal, maar wees verzekerd dat mijn laatste gebed en mijn laatste gedachten voor u zullen zijn. Gij verlangt dat ik op u wachten zal, ik zal u gehoorzamen; geloof mij vrij," vervolgde zy met een pijnlijken glimlach, „ik beschouw myn leven slechts, als een wanhopige speler zijn laatsten inzet, met zekere nieuwsgierigheid of er nog iets te hopen overblijft; maar ik begrijp zeer wel dat gij geheel vrij moet zijn in uwe handeling bij het moeilijk waagstuk dat gij onderneemt ; vertrek dus zouder vrees, ik stel vertrouwen in u."

„Ik zeg u dank, Senorita, die belofte verdubbelt mijn krachten. O I nu ben ik zeker dat ik slagen zal."

Intusschen was er door den anderen jager en den Indiaan, voor de dames een soort van rustbed van takken en bladeren gereed gemaakt, waarop zy zich konden nedervlijen. Zij verwijderden zich dus om de welkome rust te gemeten.

Ook de jonkman, hoezeer door zorgen en onrust geslingerd, strekte zich, na nog een poos in diepe gedachten te hebben gezeten, bij het vuur uit, terwijl zijne twee kameraden beurtelings zouden waken; en hij verzonk weldra in een diepen slaap. In de wildernis verliest de natuur nimmer hare rechten; de grootste smarten en bekommeringen zelfs zijn er niet in staat om de stoffelijke behoeften van het menschelijk gestel te verdringen of tot zwijgen te brengen.

Nauwelijks begonnen de eerste stralen der zon den gezichteinder met bleeke opaaltinten te kleuren, of dc jagers stonden op. De toebereidsels voor hun vertrek waren weldra gemaakt, het oogenblik der scheiding kwam, het vaarwel was somber en stil. De twee jagers hadden de jonge meisjes tot aan den rand van het bosch vergezeld, om des te langer by haar te blyven.

Dona Luisa, toen het pad zoo smal werd dat er moeilijk twee naast el-

Sluiten