Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

brandewyn en water een soort van pap gereed, die zij door middel van abanijobladeren en aloé-vezels op de gewonde plaats vasthechtten. Daarna gelukte bet hun met de punt van een mes de dichtgeklemde kaken des lijders in zoo verre te openen, dat zij hem eenige druppels in.den mond konden laten vloeien.

Na verloop van een paar minuten sloeg don Miguel flauwtjes de oogen op, en kleurde een vluchtig rood zijne verbleekte wangen.

De beide jagers stonden op hunne buksen geleund, geduldig te wachten en hielden den lijder nauwlettend in 't oog, om bij de minste verandering zijner gelaatstrekken, den waarschynlyken uitslag gade te slaan der middelen die zij tot zijn herstel hadden aangewend.

Wanneer iemand uit een diepe bezwijming ontwaakt, krijgt hij niet dadelijk het volle bewustzijn der hem omringende dingen, noch de herinnering der vroeger plaats gehad hebbende omstandigheden terug. Het plotseling verbroken evenwicht zijner geschokte zenuwen herstelt zich niet dan langzamerhand, naarmate zijne zinnelijke waarneming juister en zijn geheugen helderder worden. Don Miguel wierp eerst een onbestemden, wezenloozen blik in het rond en sloot bijna onmiddellijk de oogen weder, als had deze eerste poging om ze te openen hem vermoeid.

„Het zal geen twee uren duren of hij heeft zijne krachten terug, en over drie dagen zal men niet veel ongemak meer aan hem bespeuren," zei VrijKogel met blijkbare ingenomenheid; „bij God I dat is een van die degelijke ijzeren mannen, die ik zoo gaarne zie."

„Ja, en dapper is hij ook, dat durf ik zeggen 1 Maar toch, als wij hier niet geweest waren, zou hij er waarschijnlijk slecht af zijn gekomen."

„Het had hem het leven gekost, daar is niet aan te twijfelen en dat zou inderdaad jammer zgn geweest."

„Zeer jammer! enfin, hij mag van geluk spreken dat hij er zoo goed is afgekomen. Maar zeg, wat zullen wy nu doen ? Het spreekt van zelf dat wij hier niet kunnen blijven en hij is buiten staat een voet te verzetten; wy dienen hem naar zijn kamp terug te brengen. Zijn volk zal zich reeds ongerust maken over zijn afwezigheid, en als die nog langer aanhield, wie weet wat er dan zou gebeuren."

„Dat is zeer waar. Maar dat ziet er gek genoeg uit: hem op zyn paard te leggen of in 't zadel te zetten, daaraan is niet te denken; wij zullen er dus iets anders op moeten verzinnen."

„Myn hemel I daar zie ik volstrekt geen bezwaar in ; de verdooving waarin hy thans verkeert kan op rijn minst nog twee uren aanhouden, en gedurende dien tijd zal hy nauwelyks besef genoeg hebben om eenige woorden te spreken, of zich nevelachtig te herinneren wat er met hem gebeurd is; het is dus onnoodig dat wij beiden bij hem blijven, een van ons zal voldoende zijn, ik bijvoorbeeld ; gij hebt inmiddels den tijd om naar het kamp terug te rijden en aan de Gambucino's te vertellen wat hier heeft plaats gehad ; hun tè zeggen in welken toestand hun kapitein zich bevindt en hunne hulp in te roepen om hem zoo spoedig mogelijk naar het kamp te vervoeren."

„Gy hebt waarachtig gelijk, Vrij-Kogel, uw plan is uitmuntend, ik zal het onmiddellijk gaan uitvoeren; ik denk slechts twee uren op zyn langst weg te blyven ; houd intusschen goed de wacht, men kan nooit weten welke lieden hier in den omtrek rondzwerven en waarschynlyk al onze gangen bespieden."

Sluiten