Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De jagers drukten don Miguel met warmte de hand, stegen te paard en verwijderden zich snel in de richting van het veer del Rubio.

De kapitein der Gambucinos, op een draagbaar gelegd en zorgvuldig door zijne kameraden vervoerd, hervatte langzaam den tocht naar zyn kamp, waar hij even voor het ondergaan der zon aankwam.

XVII.

DON MARIANO.

Thans zullen wij naar don Stefano Cohecho terugkeeren, dien wg in bewusteloozen toestand bij Ruperto en don Mariano hebben achtergelaten.

De dubbele uitroep van den jager en den Mexicaanschen reiziger, toen zij den man herkenden, dien zij aan den oever der rivier hadden opgenomen, bracht de aanwezigen in stomme verwondering.

Bermudez kreeg het eerst zijne kalmte terug en nam, zgn meester naderende, het woord op.

„Kom mee, Senor," zeide hg, „blijf toch niet hier, het zal wellicht beter zijn dat uw broeder u niet ziet, wanneer hg de oogen weder opent."

Don Mariano hield zijn blikken strak op den gekwetste gevestigd.

„Hoe is het mogelijk dat ik hem hier wedervind ?" riep hg als in zich zeiven ; „wat doet hg in deze woeste streken ? Hij heeft mij dus voorgelogen, toen hij mij schreef dat hij voor gewichtige zaken naar de Vereenigde Staten moest en naar Orleans zou vertrekken 1"

„Uw broeder, Senor don Estevan," antwoordde Bermudez op somberen toon, „is een man van duistere wegen, wiens gedachten* onmogelijk te kennen en wiens daden moeilijk te verklaren zijn. Gij ziet reeds, deze jager geeft hem een naam die hem niet toekomt; met welk doel zoekt hij zich aldus te verbergen? Geloof mij, don Mariano, daaronder schuilt een geheim, dat wij, zoo God wil, zullen zien op te helderen; maar laten wij voorzichtig zgn en aan don Estevan onze tegenwoordigheid niet verraden : het is altijd vroeg genoeg dit te doen, als wij zeker zgn of wij ons vergist hebben, ja dan neen."

„Dat is waar, uw raad keur ik goed, ik zal dien volgen; maar laat ik mij, eer ik heenga, van zijn toestand overtuigen; het is mgn broeder, en hoe zwaar hij mij ook mag hebben verongelijkt, zou ik hem niet gaarne onverpleegd laten sterven 1"

„Misschien was dat wel het beste," mompelde Bermudez.

Don Mariano wierp hem een ontevreden blik toe, en boog zich over den gewonde.

Deze lag nog altijd buiten kennis. De "Wilde-Roos besteedde aan hem onvermoeid die teedere en gepaste zorg, waarvan alleen de vrouwen van alle kleuren en natiën het geheim bezitten, maar zij poogde tevergeefs hem in het leven terug te roepen.

Sluiten