Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

na zgn terugkeer, alleen [in zijn slaapkamer zat, met het hoofd tusschen de beide handen, in diepe treurigheid verzonken en met de oogen vol tranen, de portretten beschouwende van haar die hem zoo dierbaar waren en die hij nimmer weder zou zien, meldde zich iemand, in een wijden mantel gewikkeld en met den sombrero diep in de oogen gedrukt, bij ons aan, om Senor de Real del Monte te spreken; op mijn aanmerking, dat zijn edelheid niemand bij zich liet komen, hield deze man onverzettelijk vol, verklaarde, dat hij mijn meester een brief van hoogst gewichtigen inhoud overhandigen moest. Ik weet niet hoe, maar de toon waarop die man sprak, kwam mij zoo oprecht voor, dat ik op eigen gezag, de stellige orders die ik had om niemand binnen te laten, verbrak en hem bij don Mariano binnenleidde

Hier verpoosde Bermudez een oogenblik; don Mariano hief het hoofd op en legde zijn ouden knecht de hand op den arm.

„Bermudez," zeide hij, „laat mij het overige vervolgen; wat ik er heb b\j te voegen zal kort zijn."

Zich thans tot de réchters wendende, die steeds koel en bedaard zaten te luisteren, hervatte hij:

„Toen deze man voor mij verscheen, zeide hij mij zonder verdere inleiding : „Senor, gij beweent twee personen die u hoogst dierbaar waren, maar wier lot u geheel onbekend is."

Zij zijn dood," antwoordde ik.

„Misschien I" riep hy'. „Wat zoudt gij geven aan iemand die u, ik wil niet zeggen goede tijding bracht, maar toch eenige hoop gaf?"

„Zonder te antwoorden, stond ik op, ging naar een kast waar ik mijn geld en mijn juweelen in verborgen had:

„Houd uw hoed op 1" riep ik; en in een oogenblik was zyn hoed met goud en diamanten gevuld, die de onbekende terstond bij zich stak, en toen tegen my het woord richtende zeide hij :

„Myn naam is Pepito; ik doe zoo wat in alle vakken; zeker iemand, wiens naam hier weinig afdoet, heeft my' dit stukje papier gegeven, met bevel om het u ter hand te stellen, zoodra gij te Mexico terug zoudt zijn. Eerst dezen morgen ben ik van uw terugkomst onderricht, en nu haast ik mij dit bevel ten uitvoer te brengen."

„Ik rukte hem het papier uit de hand en las het, terwijl Pepito eer hij heenging mij met dankbetuigingen overlaadde, waarnaar ik niet eens luisterde. Het briefje was van den volgenden inhoud:"

Hier wenkte don Miguel met de hand, en viel hij don Mariano in de rede, door het woord van hem over te nemen, en met een bevende stem te vervolgen:

„Een vriend van de familie de Real del Monte verwittigt don Mariano dat hij op een eerlooze wijze bedrogen is, door den man in wien hij al zyn vertrouwen stelde, en die alles aan hem te danken had. Die man heeft dona Serafina de Real del Monte met vergif om het leven gebracht; terwyl de dochter van don Mariano levend begraven is in een grafkelder van het Bernardijnen-klooster. Zoo de heer de Real del Monte dit helsche gruwelstuk wenscht te onderzoeken, en misschien een der twee mannen hoopt weder te zien, die de man welke hem bedroog voor altijd uit den weg zou hebben geruimd, laat Senor don Mariano dan den inhoud van dit briefje zoo veel mogelijk geheim houden en voortdurend de diepste onkunde veinzen,

Sluiten