Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Of meent gij wellicht dat ik het gelag zal betalen, voor de schoone gevoelens en deugden die gij zoo vriendelijk zijt uit te stallen ? Ja gij hebt mijn * nicht gered, dat beken ik, en zou er u voor dankzeggen wanneer ik u niet evengoed kende als uw zoetsappige snorkerij."

Bij deze zonderlinge woorden maakten de toehoorders een gebaar van verrassing dat de aandacht van don Estevan niet ontging; wel voldaan over den indruk dien hij meende gewekt te hebben, vatte hij nieuwen moed. De onverlaat had zijn toestand met één oogopslag begrepen, en ziende dat hij zich niet geheel zou kunnen zuiveren, besloot hij stoutweg over dit bezwaar heen te stappen, hetgeen hij des te gemakkelijker meende te kunnen doen, daar de eenige die hem kon logenstraffen voor het oogenblik buiten staat hem te hooren, en hem dus niet tot zwijgen kon brengen door de feiten in hun ware licht te stellen. Hij vervolgde derhalve met een onbeschaamd gezicht:

„Mijn God 1" riep hij met zekeren gemaakten deemoed, „wie onzer is onfeilbaar, wie is er die .ten minste niet eens in zijn leven een misslag begaat? Het zij verre van mij dat ik het bedrijf zou willen vergoelijken waarvan men mij beschuldigt. Ja, ik heb de bezworen trouw eenmaal geschonden ; ik heb mijn broeder misleid, den man aan wien ik alles te danken heb. Gij ziet, caballeros, dat ik mij zeiven niet te hoog stel en dat ik mij geenszins poog te verontschuldigen, maar tusschen dezen misslag en het begaan van een wandaad gaapt een afgrond, en Gode zij dank kan het plegen van moord mij niet worden ten laste gelegd ; ik Iaat mitsdien de verantwoordelijkheid voor dit ontzettend bedrijf voor rekening van hem dien het aangaat."

„Maar voor wiens rekening dan?" vroeg don Miguel, minder verbaasd dan verschrikt door de verregaande arglistigheid van dezen man.

„Wel t mijn hemel I" hervatte don Estevan met onverstoorbare brutaliteit, „ik laat het ter verantwoording van de voortvarende lieden die altijd veel meer begrijpen dan zij wel moesten, en die hetzij uit begeerlijkheid of om welke andere reden ook, steeds verder gaan dan men verlangt; voorwaar, ik beken dat ik mij van mijns broeders fortuin heb willen meester maken, maar nooit anders dan door geoorloofde en wettige middelen."

De Gambucinos, ofschoon allen roovers van beroep en met buitengewone elastieke gewetens begaafd, zoodat zij natuurlijk niet veel bezwaar zouden gevonden hebben om min of meer berispelijke handelingen te verschoonen, stonden echter verbaasd bij het hooren van zulk een rechts-theorie en vroegen zich in stilte af, met de naïeve lichtgeloovigheid die aan zulke halfwilde lieden eigen is, of iemand die zoo durfde redeneeren, inderdaad niet tot hunne soort behoorde.

„Begrijpt mij wel, cabelleros," hervatte don Estevan wiens stem van lieverlede krachtiger werd ; „de abdis van het Bernardijnen-klooster is een bloedverwant van mij, en die vrouw draagt mij een onbegrensde liefde toe; toen ik haar dus van mijn aardsche vooruitzichten sprak, vermaande zij mij om in myn plannen te volharden, mij verklarende dat er een onfeilbaar middel bestond om er den goeden uitslag van te verzekeren; ik geloofde des te gereeder aan hare woorden, daar dit middel allergemakkelijkst was in de uitvoering, en enkel bestond in mijn nicht te verplichten den sluier aan te nemen en non te worden; verder dan dit ging mijn bedoeling niet, dat zweer ik u. Het arme lieve kind was mij veel te dierbaar om naar haar

Sluiten