Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gegrepen; voor een oogenblik ternedergeslagen, verhieven zij zich sterker en onverzoenlijker dan ooit. Op een wenk van den Canadees, hervatte de bende haar tocht, en weldra was zij verdwenen tusschen de zandheuvels aan den oever van het veer del Rubio.

De woestijn had een poos weergalmd van het dof getrappel der paardenhoeven op de keien aan den overkant, maar eenige minuten later keerde zij tot hare vorige kalmte en majestueuse stilte terug.

XXI.

VR IJ- KOGEL.

De Canadees, zooals wij gezien hebben, had met behulp der beide knechts van don Mariano, hun nog half bewusteloozen meester opgenomen, te paard geholpen en naar het kamp der Gambucinos vervoerd, om hem het gruwzame gezicht van zijns broeders terechtstelling te besparen.

De beweging en de koele nachtlucht hadden medegewerkt om hem spoedig in het leven terug te roepen. Toen hij de oogen weder opende en een bespiedende blik in het rond sloeg, waren zijn eerste woorden: „Waar is mijn broeder ?"

Niemand antwoordde, en de jagers die hem wegvoerden vervolgden zelfs hun weg met verdubbelde snelheid.

„Houdt op!" riep don Mariano, zich met geweld oprichtende en den teugel van zijn paard uit de hand des jagers rukkende die hem geleidde : „ik zeg, dat gij zult ophouden 1" iJW

„Zijt gij dan in staat om zelf uw paard te mennen ?" vroeg Vrij-Kogel.

„Ja," antwoordde hij.

„Dan zullen wij uw paard teruggeven, maar onder één beding." „Welk ?"

„Dat gij u verbindt om ons te volgen." „Ben ik dan uw gevangene ?" „"Wel neen I verre van daar."

„Waarom zoekt gij dan mijn wil aan banden te leggen ?" „Dat geschiedt alleen in uw eigen belang." „Hoe kom ik dan hier ?" „Kunt gij dat niet vermoeden ?" „Ik wacht van u de verklaring."

nWij hebben niet gewild, dat gij, na uw broeder te hebben aangeklaagd, zijn terechtstelling zoudt bijwonen."

Door dit antwoord overstelpt, boog don Mariano treurig het hoofd.

„Is hij dood?" vroeg hij met een diepe, half gesmoorde stem en min of meer huiverend.

„Nog niet," antwoordde Vrjj-Kogel.

De jager sprak op zulk een somberen toon en zijn gelaat stond zoo treurig, dat de Mexicaan ontstelde van schrik.

Sluiten