Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De jonge meisjes volgden hem met de gelatenheid der wanhoop, die zoo licht voor gedweeheid of onderwerping wordt aangezien, maar inderdaad niets anders is dan de erkende onmogelijkheid om zich aan een gevreesd maar onvermijdelijk lot te onttrekken.

Terwijl onze personages de straten der stad door trekken om de plaats hunner bestemming te bereiken, zullen wij met weinige woorden QuiepaTani trachten te beschrijven, dat onzen lezers nog slechts uitwendig bekend is. "

De nauwe, maar lynrechte en elkander rechthoekig snijdende straten, loopen alle uit op een, juist in het midden der <stad gelegen, uitgestrekt plein, dat den naam van Conaciühtzin, of Zonne-plein draagt.

Bij den aanleg der stad en van dit plein, uit welks middelpunt de hoofdstraten letterlijk uitstralen, hebben de Indianen waarschijnlijk de zon op het oog gehad en zich bij haar welbehagelijk trachten te maken, want men zou zich moeielijk een treffender en reusachtiger afbeelding van dat hemellicht kunnen voorstellen dan deze mysterieuze en zinnebeeldige evenredigheid. ... ... j

Vier prachtige Easpan, of paleizen, verheffen zich m de richting der vier hoofdstreken van het kompas; aan de westzijde staat de groote tempel Amantzin-expan, omgeven door een ontelbare menigte met goud en zilver ingelegde kolommen.

De aanblik van dit gebouw is allerindrukwekkendst; men beklimt den drempel langs een breeden trap van twintig treden, elk uit een enkelen steen van tien meters lengte gehouwen; de muren zijn verbazend hoog en het dak, even als dat der andere gebouwen eindigt in een terras of verheven plat. De Indianen, ofschoon volkomen in staat om onderaardsche gewelven te stichten, schijnen echter niet te weten hoe men een koepeldak of dom moet bouwen. Het inwendige des tempels is betrekkelijk zeer eenvoudig. Lange draperièn met vederen van duizenderlei kleuren geborduurd en door middel van hieroglyphische figuren, de geschiedenis van den Indiaanschen godsdienst voorstellende, bedekken de wanden. In het midden des tempels staat een teocali of altaar, waarboven een zon, schitterende van goud én edelgesteenten en rustende op de groote ayalt, of heilige schildpad. Door een kunstmatige inrichting van het gebouw, schiet de opkomende zon iederen morgen hare stralen recht op het zonnebeeld, en doet alsdan dit symbool schitteren met een oogverblindenden glans, die alles wat er omheen is verlicht en verlevendigt. Voor het altaar staat de offertafel een vervaarlijk groot marmerblok, gelijkende naar de bekende mentors der 'Druiden in het land der aloude Armorichen. Dit marmerblok rust op vier kolossale pooten van graniet. Het tafelblad is in het midden eenigszins uitgehold, en voorzien van een geul om het bloed der slachtoffers te laten wegvloeien. Wij haasten ons te zeggen, dat het brengen van menschenoffers dagelijks zeldzamer wordt; gelukkig zijn wij ver verwijderd van dien rampzaligen tijd, toen men tot inwijding des tempels in Mexico ep een enkelen dag zestig duizend menschen slachtte; tegenwoordig heeft dit afschuwelijk gebruik slechts in buitengewone gevallen plaats en dan kiest men de slachtoffers 'alleen uit ter dood veroordeelde personen. Op den achtererend des tempels is een kleine, met zware gordijnen voor het oog des volks afgesloten ruimte. <Deze gordijnen bedekken den ingang van een trap,

Sluiten