Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

offer dat men van haar eischte te onttrekken, begon meer en meer te verdwijnen. Deze pijnlijke toestand werd nog verzwaard door de ontstentenis van alle berichten van buiten, en de moedeloosheid der jonge dames eindigde weldra in een kwijnende ziekte, die zoo hand over hand toenam, dat de Amanani voorzichtigheidshalve besloot om het plan zijner proselietmakerij voor eenigen tijd op te schorten.

Wij zullen hier de arme gevangenen een poos aan zich zeiven overlaten. Gelukkig waren zij door het schijnbaar ongeluk dat haar trof door het verlies van haar gezondheid voor een tijd lang ten minste tegen de hatelijke aanslagen beschermd waaraan zij bloot stonden; inmiddels zullen wij den draad weder opvatten der gewichtige gebeurtenissen, in welke de overige personen uit ons verhaal hun rol spelen.

Zoodra don Estevan zich weder in vrijheid zag en het paard van VrijKogel vermeesterd had, gaf hij het de sporen en begon hij met lossen teugel een onstuimigen rit door het bosch, om zich zoo spoedig mogelijk van de plaats te verwijderen, waar slechts weinige oogenblikken te voren hem een onvermijdelijken dood had gedreigd.

Ten prooi van een dwaze vrees, die met iedere minuut toenam, rende hij in gestrekten draf, zonder doel of nadenken en zonder bepaalde richting, maar steeds recht voor zich uit vluchtende, als werd hij vervolgd door het spook van den akeligen dood, die hem gedurende een uur, maar voor zijn gevoel langer dan een eeuw, op de schouders had gedrukt, en den ontvleeschden arm reeds dreigend had uitgestrekt om hem aan te grijpen en in den afgrond te slingeren, tot het toeval hem als door een wonder, in het uiterste oogenblik van wanhoop en stervensnood een verlosser beschikte.

Don Estevan, naarmate het in zijn brein weder helder begon te worden en er meer kalmte kwam in zijn geschokt denkvermogen, werd van lieverlede weder dezelfde man die hij te voren geweest was, namelijk een onverbeterlijke schurk, die met alle recht en billijkheid volgens de Lynchwet tot een welverdiende straf was veroordeeld. In plaats toch van in zijn onverhoopte redding de hand eener genadige Voorzienigheid te erkennen, die het behaagde op deze wijze den weg des berouws voor hem open te stellen, zag hij er niets anders in dan een materieele toevalligheid, en voedde hij geen andere gedachte, dan zich zoo spoedig mogelijk te wreken op de mannen die hem vernederd en hem den voet op den nek hadden gezet.

Hoe veel uren hij aldus in de duisternis voortholde, met allerlei wraakplannen in het hoofd en met het oog spottend en uittartend ten hemel gericht, is moeilijk te bepalen. De geheele nacht verliep met dezen woestèn rit, tot de opgaande zon hem verraste, op verren afstand van de plaats waar hij zijn vonnis had ondergaan.

Eindelijk hield hij een poos stil, om zijn denkbeelden te ordenen en een bespiedenden blik in het rond te werpen.

In de streek waar hij zich thans bevond, waren de boomen vrij dun gezaaid en kon men tusschen de hooge stammen door, op korten afstand een geheel van bosch ontbloote vlakte onderscheiden, die in de verte door hooge bergen werd begrensd, welker kruinen aan den uitersten horizont met den hemel samensmolten; een vrij breede rivier stroomde statig tusschen twee kale en rotsachtige oevers. C,i ,«-,■',*

Don Estevan slaakte een zucht van verlichting, in de zeer waarschijnlijke

Sluiten