Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Een vervaarlijke kreet verhief zich uit de dichte struiken der floripondios, bamboezen, lianen en waterplanten, en een reusachtige Apache, woest als een gekwetste tijger, sprong te voorschijn om zich achter een ander boschje, dat een eind verder op een eiland gelegen was, in veiligheid te stellen; Loer-Vogel, die met allen spoed zijn buks weder geladen had, legde die voor de tweedemaal aan om den vluchteling op nieuw te treffen, maar hief haar terstond weder op.

De Apache viel reeds op het zand en wrong zich in zijn laatsten doodstuip.

Op hetzelfde oogenblik schoten er uit de omliggende boschjes een tiental Indianen te voorschijn, en snelden naar het lijk huns broeders, namen het in hunne armen, en verdwenen er mede als een troep spoken.

Nu volgde er een stilstand, en weldra waren de woeste kreten en gevaarlijke steenworpen, die eenige minuten te voren de lucht deden weergalmen en de blanken met ondergang dreigden, vervangen door de grootste kalmte en rust.

„De arme duivels!" mompelde Loer-Vogel, terwijl hij zijn buks op den bodem der prauw nederlegde en een der pagaaien greep, „het spijt mij wel dat dit hier heeft moeten gebeuren, maar ik geloof, dat zij er thans genoeg van hebben nu zij de kracht van mijn buks hebben leeren kennen, en ik denk dat zij ons voortaan met vrede zullen laten."

De oude jager had zich niet misrekend; werkelijk lieten de Roodhuiden niets meer van zich zien of hooren. Wat wij hier beschreven hebben, moet onzen lezers niet te zeer verwonderen, ieder land heeft zijn eigen begrippen van eer en plicht. De Indiaan gaat van het beginsel uit, dat 'hij zich niet nutteloos aan gevaren moet blootstellen. Voor hen kan het succes alleen hun daden rechtvaardigen; zoodra zij dus zien dat zij de sterksten niet zijn, deinzen zij zonder schaamte terug en laten met de meeste bereidwilligheid de plannen varen, die zij eenmaal opgevat en misschien weken vooraf hebben voorbereid.

De jagers kwamen eindelijk het eiland ongemoeid voorbij. De tweede vijandelijke prauw was thans reeds ver achter hen; wat de beide anderen betreft, die zij het eerst gezien hadden, deze geleken nauwelijks meer dan onmerkbare stippen aan den horizon. Toen de Roodhuiden der tweede prauw dus zagen dat de blanken een afstand op hen hadden gewonnen dien zij onmogeljjk weder konden inhalen, en dat deze stellig aan hun vervolging zouden ontsnappen, schoten zij al hun geweren en bogen te gelijk op hen af, als om hun een laatste proef van hun moed achter na te zenden — een machtelooze vertooning, die niemand kwetste, daar de kogels en pijlen op een aanzienlijken afstand van de blanken nedervielen; daarop wendden zij den steven, om zich bij hun kameraden op het eiland te voegen, waar deze in het dichte geboomte de wijk hadden genomen.

Loer-Vogel en de zijnen kwamen er behouden af.

Na nog omtrent een uur lang stroomafwaarts te hebben geroeid, om 'tusschen zich en de Apachen een onoverkomelijken afstand te laten, namen zij een oogenblik rust, die zij wel noodig hadden, om zich te herstellen van den heftigen kamp en hun wonden te wasschen, want sommigen hadden vrij ernstige kneuzingen bekomen door den steenregen die op hen was neergekomen ; in het heetst van den strijd hadden zij dit minder bemerkt, maar nu het gevaar voorbij was begonnen zij er aan te lijden.

Sluiten