Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

eind. Hü aarzelde nog eenige minuten, en haalde toen uit zijn borst den tabakszak te voorschijn, om hem in het schijnsel der brandende takkebossen te bezichtigen.

Het zakje had op zich zelve niets buitengewoons, alleen merkte de slimme mesties er een kleine bijzonderheid aan, het was namelijk ongeveer half met tabak gevuld — en die tabak was verseh.

Het kon dus onmogelijk lang geleden zijn dat don Estevan het verloren had, ja wellicht een paar uren slechts; zoo dit waar was, gelijk hij alle reden had om te gelooven, kon de eigenaar niet ver verwijderd zijn, en moest hij zich niet veel nqeer dan een paar mijlen van het jagerskamp bevinden.

Deze redeneering was logisch; ook trok de mesties er dit'gevolg uit, dat de gelegenheid die hij sedert zoo lang had tegemoet gezien, eindelijk gekomen was, en dat hij, het kostte wat het wilde, er zijn voordeel mede moest doen.

Toen hij dit besluit eenmaal had genomen, liet het overige zich gemakkelijk berekenen.

De Gambucino stond op, sloop als een slang door de struiken, en verdween in de duisternis om don Estevan te zoeken.

Het toeval dat de wereldsche- zaken beheerscht en in de regeling der menschelijke handelingen, vooral van schurken en intriganten vaak zulk een gewichtige rol speelt, schijnt er soms behagen in te vinden om door een wonderlijken samenloop van omstandigheden, tegen alle waarschijnlijkheid in, de boosaardigste plannen te doen gelukken; dit bleek ook hier weder het geval te zijn.

Nauwelijks had de Gambucino een vol uur in het bosch rondgezworven, en in de duisternis, die hem omgaf als een lijkkleed, zoo goed mogelijk zijn weg gezocht, of op een oogenblik toen hij zulks het minst verwachtte zag hij aan den uitersten rand van het woud een vuur branden.

Hij stapte onmiddellijk naar den lichtenden gloed, die hem tot baken diende, bij instinct overtuigd dat hij er den man zou vinden dien hij sedert een uur zocht.

Zijn vermoedens hadden hem niet bedrogen ; het bereikte kamp was werkelijk'dat van don Estevan en zijn medegenooten, die zeker niet wisten dat zij zich zoo dicht bij hun vijanden bevonden, anders zouden zij zonder twijfel de gewone in de woestijn gebruikelijke voorzorgen wel hebben in acht genomen om hun tegenwoordigheid te verbergen.

De plotselinge verschijning van den mesties binnen den lichtkring van het helder brandende vuur, veroorzaakte een buitengewone opschudding.

De Indianen en zelfs don Estevan waren zoo weinig verdacht op de komst van dezen man, dat er oogenblikkelijk een vreeselijk tumult door ontstond, gedurende hetwelk de Gambucino gevat, op den grond geworpen en gekneveld werd, eer hij nog een woord tot zelfverdediging had kunnen uitbrengen.

De krngslieden grepen hun wapenen en verspreidden zich in den omtrek, om zich te verzekeren of het individu dat in hun handen was gevallen alleen was, dan of men nog anderen te vreezen had.

Eindelijk begon deze opschudding een weinig te bedaren en kwamen de gemoederen in zoo verre tot rust, dat men den gevangene in 't verhoor kon nemen. Deze verlangde niets liever, en dit was juist wat hij sedert het oogenblik zijner overrompeling dringend had verzocht.

Sluiten