Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De hond sprong tegelijkertijd naaf de tafel, waar Joli-Coeur was blijven ritten. Deze had gebruik gemaakt Tan een oogenblik, dat ieders oog op mii gericht was en het volle: wijnglas van zijn meester leeggedronken. Maar Capi, die

g°?T 5e 7acht, ?le}A> had deze apenstreek gezien en als een trouw bewaker wilde hy dit verhinderen.

- Mijnheer Joli-Coeur, zei Vitalis op strengen toon, gij zijt een lekkerbek en een schelm; ga in den hoek staan met uw neus tegen den muur, en gij Zerbino w0!;1 wP. P,aSSe°; uls hjl ü?h beweegt, geef hem dan maar een flinken klap. Wat u betreft, mijnheer Capi, gij zijt een oppassende hond; laat mii u den poot drukken. Terwijl de aap zacht kermende aan het bevel gehoorzaamde, reikte de hond fier en gelukkig den poot aan zijn meester.

— Laten wij thans onze zaken verder behandelen, begon Vitalis Ik geef n dus dertig francs. — Neen veertig. 8

Er volgde nu een zeer levendig gesprek; maar Vitalis brak dat eensklaps af door te zeggen: - De knaap moet zich hier vervelen, laat hij maar wat in den tuin gaan spelen. Hij gaf aan Barberin een wenk. — Ja, dat is goed ga maar naar den tuin, maar kom niet terug, voor ik je roep; anders word ik boos

ik kon met anders dan gehoorzamen, wat ik dan ook deed. Ik ging dus naar den tuin, maar tot spelen voelde ik volstrekt geen lust. Ik ging op een stoel zitten en verviel in diep gepeins.

Mijn lot zou op dat oogenblik worden beslist. Wat zou het wezen? Ik bibberde van kou en angst.

Het onderhoud tusschen Vitalis en Barberin duurde geruimen tiid want meer dan een uur verliep er, vóór de laatste bij mij in den tuin kwam. Einde, lijk zag ik hem; hij was alleen. Kwam hij mij halen om mij aan Vitalis te geven.

— Kom, ga mee naar huis, sprak hij. 8 Naar huisl Ik zou vrouw Barberin dus niet verlaten? Ik had het hem gaarne willen vragen maar ik durfde niet, want hij scheen in een kwade luim.

Wij spraken onderweg geen woord. Maar even vóór wij de won