Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Terwijl ik tegen den post der deur geleund stond, opgetogen over dit schouwspel; hoorde ik mijn meester mij roepen.

— Heb gij lust om weer op weg te gaan?

— Ik weet het met, het is mij alles onverschillig; ik zal alles doen, wat u verlangt. — Welnu, dan komt het mij voor, dat we maar hier moesten blijven; wij zijn hier ten minste beschut en wij hebben vuur.

Ek voegde er in mijn gedachten bij, dat wij niets te eten hadden, maar ik hield die opmerking voor me. V

— Ik denk, dat het spoedig weer zal gaan sneeuwen, ging Vitalis voort, Wij moeten ons niet op weg begeven, zonder dat wij weten op welken afstand we znn van bewoonde huizen; de nacht zou niet heel aangenaam wezen te midden van die sneeuw; 't is beter dat wij hem hier doorbrengen; hier hebben wij ten minste droge voeten

Als ik de vraag, hoe en wat wij eten zouden er buiten liet, had dit besluit niets onaangenaams voor me; maar al gingen wij dadelijk weer op weg, dan was het nog volstrekt zoo zeker niet, dat wij vóór den avond een herberg zouden bereiken, en daar ons maal zouden kunnen vinden; wel wachtte ons daarentegen op de wegen een dikke laag sneeuw, die nog niet was platgetreden en waardoor wij slechts met moeite zouden voortkomen Men moest dus maar niet aan eten denken; dat was alles wat ons overschoot.

Wat ik verwacht had gebeurde; voor ons middagmaal kregen wij niets anders dan het overschot van de mik, dat Vitalis in zessen verdeelde.

Veel was dit niet en spoedig was het op, niettegenstaande wij de stukjes zoo klein mogelijk maakten, om ze langer te doen duren. Na afloop van ons kort en zeer sober maal, dacht ik, dat de honden de vertooning van dien morgen zouden herhalen, want het was duidelijk, dat zij nog geduchten honger moesten hebben. Niets ervan had evenwel plaats, en ik zag alweer, welke verstandige dieren zij waren. Toen Vitalis het mes in zijn broekzak had gestoken, wat te kennen gaf, dat ons middagmaal was afgeloopen stond Capi op en na een teeken te hebben gegeven aan zijn twee makkers, besnuffelde hij de