Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

een afstand zijn gebleven. Ik had gewenscht dat Vitalis mij beknorde; ik had' hem bijna kunnen smeeken, dat hij mij sloeg.

Maar hij zei niets, hij zag mij zelfs niet aan; hij bleef met het hoofd voorover bij den haard zitten. Zeker dacht hij aan hetgeen ons lot moest worden, wanneer wij geen honden meer hadden. Hoe zouden wij «zonder hen voorstellingen kunnen geven. Hoe zouden wij aan den kost komen.

MIJNHEER JOLI-COEUR.

XV. wk

"Wat de doorbrekende dag had aangekondigd, werd vervuld. De zon schitterde aan den wolkenloozen hemel en haar zwakke stralen werden weerkaatst door de vlekkelooze sneeuw. Het bosch, den vorigen dag zoo treurig en somber, schitterde thans van een glans, die de oogen verblindde.

Van tijd tot tijd stak Vitalis de hand onder de deken om naar Joli-Coeur te voelen; maar deze werd niet warmer en toen ik mij over hem heenboog, hoorde ik hem klappertanden. Weldra kregen wij de overtuiging, dat wij op deze wijze het bloed in zijn aderen niet konden verwarmen.

— Wij moeten het een of ander dorp zien te bereiken, zei Vitalis opstaande, anders gaat Joli-Coeur hier dood. Het zal nog een geluk wezen, wanneer hij niet sterft onderweg. Komt, laat ons op weg gaan.

De deken werd nog eens goed verwarmd en vervolgens de aap er in gewikkeld; mijn meester nam hem toen onder zijn jas en wij waren gereed om heen te gaan. . j

— Dat is een herberg, die ons de gastvrijheid, welke ze ons bood, duur heeft laten betalen, sprak Vitalis. Hij zei dit met bevende stem.

Hij ging vooruit en ik volgde hem op den voet.

Wij moesten Capi rbepen, die op den drempel van de hut was blijven staan, met zijn neus in de richting van de plek, waar zijn makkers waren overvallen.

Tien minuten, nadat wij weer op den grooten weg waren gekomen, ontmoetten wij een wagen, waarvan de voerman ons mededeelde, dat wij na een uur gaans aan een dorp zouden komen.

Dit deed ons met moed onzen tocht vervolgen, want het gaan was even moeilijk als