Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

toen de tninman mij -voorstelde om bij hem te blijven, begon ik -weder eenig vertrouwen in mijn toekomst te stellen. SS

Alles was dus nog niet voor mij verloren; het leven kon dus weder voor mi] beginnen. En wat mij nog het meest aantrok, meer nog dan het brood, dat ik verdienen zou, was de kring, dat huisehjk leven, dat men mij beloofde.

Die jongens zouden mijn broeders zijn. Die mooie lieve Lize mijn zuster.

In mijn kinderlijke droomen had ik mij meer dan eens voorgesteld, dat ik mijn vader en moeder zou weervinden, maar nooit had ik aan broeders en zusters gedacht. En nu boden zij zich aan.

Zij waren het niet in werkelijkheid, dat was waar, maar door hun vriendschap konden zij het worden; ik behoefde ze daarvoor slechts lief te hebben — en ik voor mij wenschte niets liever — en om mij door hen te laten beminnen zou niet moeilijk zijn, want zij schenen mij allen even goed toe.

Haastig ontdeed ik mij van mijn harp.

— Dat is zijn antwoord, zei de vader lachende, en het is een goed ook, want men ziet, dat het u genoegen geeft. Hang uw instrument aan dien spijker mijn jongen en wanneer de dag soms mocht aanbreken, waarop gij het met langer met ons vinden kunt, dan neemt gij het daar weer af om te vertrekken; als gn dan maar het voorbeeld van de zwaluwen en de nachtegalen volgt en een beter jaargetijde tot reizen kiest.

Het huis, voor welks deur wij ons ter ruste hadden gelegd, behoorde aan de Glacière, en de tuinman, die het bewoonde, heette Acquin. Toen ik door hem in zijn huiselijken kring opgenomen werd, bestond zijn gezin uit vijf personen- de vader, dien men vader Peter noemde, twee zoons, Alexis en Benjamin en twee dochters, Martha de oudste en Lize de jongste der kinderen.

Lize was stom, maar niet stom geboren; dat wil zeggen, dat geen doofheid de oorzaak van haar gebrek was. Twee jaren lang had zij gesproken, maar plotsehng kort vóór haar vierde jaar, had zij haar spraak verloen, tengevolge van hevige stuipen. Gelukkig echter had het op haar verstand