Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hij aan het toeval over en dikwijls zelfs ging hij aUeen op de titels af; in elk geval, het waren boeken en al mochten zij mijn geest een weinig in de war brengen, met den tijd zou dat wel in orde komen en ontegenzeggelijk is mij veel goeds daarvan bijgebleven. .

Lize kon niet lezen, maar toen zfj mfj, zoodra ik een uur vrij had, in een boek verdiept zag, verlangde zij te weten, wat mij zooveel belangstelling inboezemde. In het eerst wilde zij mij altijd de boeken afnemen, die mij beletten om met haar te spelen; maar toen zij zag, dat ik, ondanks aUes, toch altijd weer naar mijn boeken terugkeerde, verzocht zij mij haar te vertellen, wat erht stond! Een nieuwe band vormde zich daardoor tusschen ons. Daar zij vaak in zichzelf gekeerd was en haar verstand goed ontwikkeld was, zonder dat zij} ooit kon deelnemen aan beuzelachtige of onbeduidende gesprekken, moest zij een groote vergoeding in het lezen vinden, hetgeen zij er dan ook werkelijk in vond: eeh afleiding voor haar geest.

Hoeveel uren hebben wij niet samen doorgebracht; zij naast mij, geen oogenblik haar oogen van mij afwendende, terwijl ik verdiept was in een boek. Dikwijls hield ik even op, als ik een woord of een zin niet begreep, en dan zag ik haar aan. Langen tijd zochten wij dan, en Wanneer wij het niet te weten kwamen, dan beduidde zij mg met een gebaar, dat ik maar moest voortgaan, alsof zij zeggen wilde: ,,later." Ik leerde haar ook teekenen, dat wil zeggen, zooals ik teekenen kon. Dit duurde echter lang en was veel moeilijker, maar het gelukte mij toch. Ik was zelf geen groot meester, maar wanneer meester en leerling het met elkaar eens zijn, is het dikwijls meer waard dan talent. Wat een vreugde was het, toen zij eenige lijnen kon zetten, waaruit men kon opmaken, wat zij voorstellen wilde! Tader Acquin drukte mij toen een kus op het voorhoofd.

Ik had wel een grooter domheid in mijn leven kunnen begaan dan u in huis te nemen, zei hij. Lize zal u er later wel voor betalen

Later, dat wil zeggen, wanneer zij weder spreken kon, want men had de hoop nog niet opgegeven, dat zij eenmaal haar spraak zou terugkrijgen; de dokters hadden echter gezegd, dat zij voor het oogenblik er niets aan doen konden en zij de crisis moesten afwachten. „Later" beteekende pok een treurig schudden met haar hoofd, wanneer ik een van mijn liedjes voor haar gezongen had. Zij had ook de harp willen leeren spelen en al spoedig liet zij even vlug als ik haar vingers over dat instrument glijden Maar natuurlijk kon ik haar .niet leeren zingen en dat speet haar. Dikwijls zag ik tranen in haar oogen, die mij het bewijs waren, hoeveel zij er onder leed. Maar bij zulk een goed en zacht karakter duurt het verdriet niet lang; zij wischte haar tranen af en met oen glimlach beduidde zij mij, dat het „later" wel gèbeuren z*u. 'M;

Door vader Acquin als kind aangenomen en door zijn zoons als een broeder beschouwd, zou ik waarschijnlijk mijn levenlang op de Glacière gebleven zijn, zoo er niet een gebeurtenis plaats had gegrepen, die plotseling weder een verandering in mijn leven bracht; want het stond geschreven, dat ik niet lang gelukkig zou kunnen zijn, en dat juist, wanneer ik meende het zekerst van mijn rust te zijn, het oogenblik was aangebroken, waarop ik weder, door omstandigheden onafhankelijk van mijn wil, tot een leven vol avonturen en zonderlinge lotgevallen zou terugkeeren

XXI.

HET HUISGEZIN WORDT OPGEBROKEN.

Als ik alleen zat, dacht ik dikwijls bij mezelf: „Gij zijt te gelukkig, jongen; dat zal niet lang meer duren." Welk ongeluk mij overkomen moest, dat kon ik niet voorzien, maar ik was bijna zeker, dat het, van welken kant ook, zou komen opdagen. Dit stemde mij dikwijls treurig, maar toch had het in één opzicht veel goeds, daar ik in alles zooveel mogelijk mijn best deed om het ongeluk te vermijden, en mij verbeeldde, dat het mijn eigen schuld zou zijn, wanneer ik weer door een ramp getroffen werd.

Het was echter niet door mijn toedoen; maar als ik mij niet bedrieg, besefte ik het ongeluk in zijn geheelen omvang.

Sluiten