Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

mii hebt Hier hebt ge mijn horloge. Het heeft niet veel waarde, want ge begint dat ft het anders verkocht zou hebben. Het loopt evenmin goed en nu en dan moet ge er maar eens een duwtje aan geven. Maar het is al wat ft op he oofienblft bezit; daarom geef ft het u. Dit zeggende, legde hij het in mijn hand; win ft « mij tegen verzette om zulk een geschenk van hem aan te nemen,

^ bSfig dTS&Tet'nehoef te weten, hoe laat het is; de tijd duurt hier toch maar al te lang; ik zou er van sterven, al* ft de uren tellen moest. Vaarwel, goede Rémi, geef mij nog een kus; ga z»t een brave jongen; zorg dai

^ïkVetoo^da^t hij mij toen bij de hand nam om mij naar de deur te brengen; maar wat toen tusschen ons voorviel, wat wij toen tot elkander zeiden, dat herinner ft mij niet meer; ft was te aangedaan.

Als ft nog aan deze scheiding denk, als ik ze mij weer m het geheugen terueioen dan maakt zich weer dezelfde verslagenheid van ma meester. <

Ik geloof dat ft geruimen tijd voor de deur van de gevangenis staan bleef, ronder er 'toe te kunnen komen om rechts of, links te gaan en Tinsschien zou ftTavonds daar nog gestaan hebben, als mijn hand niet toevallig in mijn zak pen rond en hard voorwerp gevoeld had. , , „,

Werktuigehjk en zonder te weten wat ft deed, stamelde ft: „Mijn hor oge Voor he? oogenblik vergat ik al mijn verdriet en kommer; ft dacht slecnis aan mijn horloge. Ik had een horloge, een eigen horloge m mijn zak. waarop ik zien kon, hoe laat het was; het stond op twaalf uur. Dat was voor mij echter volstrekt van geen belang; mij was twaalf, tien of twee uur even onverschillig 2 toch wasik blij, dat hit twaalf uur was. Waarom? ft zou het moeilijk bobben kunnen zeggen maar het was zoo. O, twaalf uur, gelukkig reeas twaalf uur! Het scheen mij toe, alsof een horloge een vertrouwd vriend, was, aan • wien men raad vraagt en met wien men een gesprek voert.

- Hoe laat is het, mijn vriend? - Twaalf uur beste Rémi.

- O twaalf uur, dan moet ft dit of d