Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

£f It een museum er met trotscher op zijn. Boyendien scheen mij de collectie zeer r«k toe^ tenminste Toor zoover ik er over oordeelen kon, en zii nam bijna zijn geheele kamer in beslag, daar de kleine stukken op de stoelen 3en dl taiel waren uitgestald en de grootere op den grond lagen. Twintig faren lang had hu aües verzameld, wat hij bij zijn werk vond en wel de moeite waard ?™ h w"* « bTare\^ daar de m«nen ™» Cèr« «^Divonne"eer rij znn iC 1!St°,Öen' ^'J1* ^erdaad zeldzame stukken, die een natuur^rsche? of een geoloog gelukkig gemaakt zouden hebben. Hij verlangde evenzeer om e spreken, als ik om te luisteren; wij hadden dus in zeerbotten^tijd onze kas^ tenjes naar binnen gewerkt. Hij vertelde mij toen alles, watik gaarne weten wilde terwijl h, imj de verschillende namen zijner steenen opnoemde De avond begon reeds te vallen, eer hij hiermede geëindigd was mLr ik Was toen wel gedwongen, om naar de woning van oom Gaspard terug te keeren

DE OVERSTROOMING. XXV.

Den anderen morgen vroeg begaven wij ons weder naar de mijn

™7 a ZT°eg 00m GasPard aan den schoolmeester, zijt gij gisteren tevreden over den knaap geweest? . s»ieieu levreaen

~ wJ^' Mj h6eft °°reii' €Tilk ho°P dat hii spoedig ook oogen zal hebben - Het voornaamste is dat hij armen heeft, antwoordde oom Gaspard Hij gaf mij een houweel, om hem behulpzaam te wezen in het afhakken van steenkof1- waai7an m het benedengedeelte onderhanden had ' de opperman moet den arbeider soms in het werk bijstaan. '

ï i . ve maal het wa«entje naar den put Saint-Alphonsine rolde, hoorde ik plotseling een oorverdoovend geraas, een vreeselijk gewelT zooals' i°hiT" gC Krrd ha<L,Was het een ^zakkiAg of een mstortifgTlï'luTsS

*teekenoJ d^Sl£ ^r^1^ Cn d^Dg Y32 alle ziiden naar Wnnen Wa nemS^7 n schrlkte hevig en mijn eersle gedachte was om naar de ladder te snellen en te ontvluchten. Maar men had reeds dikwijls met miii^t hangen ^wr Tl 8edreTen; uit schaamte besloot ik te blijven Waf het een 3 g ™&*..<üe in een put werd geledigd; óf warent heTslerfitó

aardhoopen, die door de gangen naar beneden stortten?

za?en tarendie1^11^^ 1&UgS mi!,heenJ alsof ^ een escad™ hud~^^^

wasdm«T- 06 Plt?^ ^aar ik stond- was echter geheel droog en aat Sawas mij dus onverklaarbaar. Ik nam mijn lampje en nadat ik ee^Wik K

He,gwTS ^JP* * m\°m lan«s d«n grond te kijken. Het was inderdaad het water; het kwam uit de putten en steeg naar de gan gen. Dat geweldig leven, dat gedonder werd dus veroorzaaktdÓo? een water" loozmg, die de mijn binnendrong. *«ui^d*i aoor een water¬

en™1?'11 ™ge??P d.e raUs s,aan en *de naar de werkplaats. I — "OH! Gaspard, het water is in de mijn! — Wat een onzini

I T ootS ^ ga,f d°?r d% D?-«>nne geboord, laten wij ons redden.

- Laat mij met rust — Luister dan zelf

hut flï!' °P ZTÜi™n angstigen toon, dat oom Gaspard zijn werk een oogenblik staakte om te luisteren; hetzelfde geluid was het, maar nogT veelsterker

- Water w de mp! liep oom Gaspard hem toe nuerzoeicen. ~ vJ? ,T*DRe heeit een gat geboord! voegde lk ev bO. - mt ge dwaa*!

- Redt u! riep de schoolmeester. * ' g awaasI

De oppervlakte van het water was spoedig in de gang gestegen en reiW bnna tot onze knieën, wat ons het voortgaan zeer belimmerde. Alleen op de Wereld. 15e dr.

Sluiten