Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

«ede de uitkomst op redding vermeerderen, óf de gang volgen met de zekerheid van binnen weinige^ogenblikken verzwolgen te worden door de golven

d,n^ T"eI YOerdS °nS d?S naar de zitéan«- Twee o^er makkers wilden de gaanderij doorwaden en hen hebben wij nooit teruggezien

Toen wij de gang hadden bereikt en weder tot bewustzijn kwamen, hoorden wij een donderend geraas, dat alles overstemde. Dat geluid was reeds ontstaan vóór dat wij vluchtten maar wij hadden er niet op gelet. Het werd veroorzaak" door de instortingen, het doorbreken van het water, het neerploffen in de koTfj;n' het uiteenrukken van het houtwerk en de losbarstingen van de saamgeperste lucht Dit alles deed in de mijn een ontzaglijk gedruisch ontstaan 8

— Het is de zondvloed. — Het einde van de wereld

— Groote God, heb medelijden met ons!

Sedert wij ons in de zijgang bevonden, had de schoolmeester geen woord gesproken, want zijn krachtige geest was verheven boven ijdel klagen.

— Kinderen, zei h«, wij moeten ons niet vermoeien; wanneer wij onze handen en voeten zoo vastgeklemd houden, dan verliezen wij onze krachten- wii moeten rustpunten uithouwen in de wandehl 1 J

Deze raad was van het grootste belang, maar zeer moeilijk om ten uitvoer gebracht te worden, want niemand had zijn houweel medegenomen; wii hadden alleen onze lamp, maar geen van ons zijn gereedschap

— Met de haken van onze lampen, zei de schoolmeester^'

En wij begonnen allen den grond met de haken van de lampen uit te houwen-

^LZTJZ ZWaar Werk' Want de ziiganS was zeer sleü en d* wanden waren zeer glad. Maar wanneer men weet, dat, als men uitglijdt, men den dood in de oiepte vindt, dan is men krachtig en behendig.

Binnen weinige minuten hadden wij elk een holte uitgehouwen, waarin wii onze voeten konden doen steunen. ' Wct<um WIJ

Toen wij dit gedaan hadden, durfden we ademhalen en elkander aanzien

Wij waren met ons zevenen: de schoolmeester, oom Gaspard, drie houwers een opperman en ik; de andere werklieden waren in de gang verdwenen '

Het gedruisch in de mijn ging steeds met dezelfde hevigheid voort- geen woorden kunnen de kracht ervan uitdrukken en het gebulder van het geschut dat zich paart aan het ratelen van den donder en het dreunen der instfrtende bergmassa zou geen ontzaglijker geweld teweeggebracht hebben ;n ZS a lkt> *lmten ons «V* Tan anfist> staarden wij elkander aan en trachtten m elkanders blik een verklaring te lezen, die het verstand ons niet aangaf

— Het is de zondvloed, sprak de een. — De wereld vergaat ' pEen aardieving. - De genius der mijn, die vertoornd is'en zich wreken

WIL - ben overstrooming, die door een opeenhooping van het water in de oude werken veroorzaakt. - Een gat. dat de Divonne heeft geboord

Deze opmerking kwam van mij, want ik hield vol, dat het niets anders zijn kon De schoolmeester zei niets en zag ons beurtelings aan, terwijl hij de schouders ophaalde, alsof op klaarlichten dag deze vraag besproken werd, onderhet lommer van een moerbezieboom, bij 't genot van de een of andere lekkernij. ,„-.7 ,1S een °'?erstr00IÏ"ng. zei hij ten laatste, toen ieder zijn meefflng had uitgesproken. - Door een aardbeving veroorzaakt ë

werken°°r ^ b°°Zen 86681 ™U d6 mijn gezonden- - Zij tornt van de oude

— Het is een gat, dat de Divonne in den weg geslagen heeft, leder herhaalde zijn meening.

— Het is een overstrooming, vervolgde de schoolmeester.

-- En verder? Waar komt ze vandaan? vroegen verscheidene stemmen

— Dat weet ik niet, maar wat den boozen geest van de mijn betreft dat is

de oude werken aangaat, dat is onmogelijk; het zou alleen waar kunnen zijn, wanneer de derde laag slechts overstroomd was, maar de tweede en de eerste is het ook; gij weet wel, dat het water niet stijgt, maar altijd zakt

— ten gat. — Zulke gaten kunnen niet geboord worden

— Hen aardbeving. — Dat weet ik niet.

— a's gij het niet weet, zeg het dan ook niet.

„.:",^!J•weet, T3' een, overstr°oming is, mi dai beteekent al iets, een overstroonung cue van boven komt.

— Dat zien we a.'temaal. want ze is ons gevolgd.

Daar we nu droog stonden, keerde meer en meet- onze bedaardheid terug en

Sluiten