Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

werkers was kij geheel nutteloos. Allen, die in de mijn waren, moesten omge-

ÏEï ?en h8d Me,S anders meer le doen' dan het uhhoozen°dïor middel Tan de tonnen en men zou dan later wel de lijken Tinden. Welk nuï stak er dus in dat men deze eenige uren Troeger of later ontdekte" '

Dat was de meening, zoowel Tan de mijnwerkers als Tan het publiek- de WoedTerwanten, de Trouwen, ja zelfs de moeders hadden den rouw reeds aaï genomen. Niemand zou meer Wend uit de Truyère komen.

Zonder de mthoozing te doen staken, welke onrerpoosd Toortgezet werd en waarmede men alleen ophield, wanneer aan de toestellen e dg was ^

komen, werd Op last Tan den ingenieur, trots alle opmerkingen Tan het pubufk van zijn ambtgenooten en Tan zijn Trienden, met de boring8 Toortgegaan

Wne/aJdnekilg^eid'- d e aa,n Colu^s eenmaal een nieuwe werelci^ntdekken deed, was ook zijn karaktertrek umaea

,1-07^é^da! 1]°^^' Trienden. zei hij tot de werklieden, en als wij morgen mets ontdekt héSben, dan zullen wij erran afzien; ik Traag Toor uw kameraden, wat ik Tragen zou Toor u, indien gij in hun plaats waart i*T T3Si ?eloof deeide zich ook mede aan de harten der mijnwerkers die u,t de stad komende, den twijfel Tan allen deelden, maar door hem wldl'r een andere OTertuigmg waren gebracht. vnneJndraChtig' m6t elkander, wedijverend in vlijt, bleven zij Toonwerken Van den anderen kant moest de gaanderij, waar de lampen bewaard worden d,Ll"TerSC^1Tde P™teri7as ineengestort, uitgehoosd Worden, en door alfê mogelijke middelen trachtte hij aan de mijn haar slachtoffers te onu-ukken zoo deze nog in leTen mochten zijn. ' '£UO

Den zeTenden dag meende de opperman, die bij een afwisseling Tan nosten £n'^v 6* MOeSt we8halen' een geluid té hooren, dat veel op een Jachfkloppen geleek; inplaats van met zijn houweel te hakken, hield hij dit m de hoogte ZiUff^ aandacMg, °f hij het geraas ook kon ónderscheiden. H? meende wel dat hu zich vergiste, maar riep toch één van zijn makkers om met hem te Z MldCn ^Uk,en zich1met ingehouden adem voorover, en een pala¬

ter herhaalde zich zeer regelmatig dat kloppen en tikken Deze tijding ging £P°aedl« 7an m°nd. «°« ™ond en zonder dat het door iemand geloo d werd* kwam bet den ingenieur ter oore, die onmiddellijk naar de gang snelde '

zeSd^dTondeïw^deL^ ** * de >4 ™< ^nde we-

^SS^Z^'S^ Z^^^ut = ovel zijn gansche lichaam, dat hij niet in staat was te luisteren — Ik hoor niets, zei hij wanhopend.

u ~~ ?kJSi ,de miinoeest, antwoordde een werkman, hij wil óns een trek spelen en hij klopt om ons te misleiden P

™f df- b6ide hoüweJJ> die het eerst het geluid gehoord hadden, hielden worden met hadden Tergist en dat h"n kIoPPen beantwoord was ge-

XnrH^ W -6n mann,en Tan ondervinding, die in de mijnen oud waren geworden, en wier woorden gezag hadden. De ingenieur verwijderde allen d.™8eJ.0lgd ^aren- ?" de Safig. ^ Tan de werklieden, die een keten S den gemaakt om de steenkolen weg te dragen, behield hij er slechts twee Daarop het hij door een herhaaldelijk geregeld kloppen de gevangenen

rTvee^T*' 7aar0p ^ tCikenS Weer met ingehouden adem luistfrdeTf rif ook eenig sein terugzonden. Na een oogenblik wachtens hoorden zij'zeer in de vr,e^M i!!ghf1 w' eG.n zach* klopben, waarvan de slagen elkander snel opvolgden en hun tot antwoord dienden. p

■h.T^A n°gjnaals en met groote tusschenpoozen, om ons te overtuigen, dat het niet de echo van ons kloppen is. 8 '

De houwers klopten, en o ogenblikkelijk hoorden zij denzelfden klop, die als antwoord der mijnwerken gelden moest. Alle twijfel was thans opgeheven; zij leefden nog en men kon hen redden Het nieuws verspreidde zich met bliksemsnelheid door de stad en een no* £ t™*™ vg ontroer,d.er, menigte dan den dag Tan het ongeTal, snelde naar nftj71 • Vro™en. kinderen en moeders. aUe bloedverwanten der slachtoffers kwamen^bevende van angst of toI hoop, in diepen rouw gedompeld

Zllti%^9JeSTheïli- Horeel.b3efden er nog? Vel^n misschier!. dTS ongetwijfeld, maar de mijne misschien

Alleen op de Wereld. 15e dr. 10

Sluiten