Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

makkers geen voedsel gebruikt. Maar wat nog erger was, wij hadden Tan dat oogenblik af geen versche lucht ingeademd en deze was hoe langer hoe vunziger geworden. Gelukkig was de luchtdrukking Terminderd, naarmate het water daalde, want ware de waterstand gebleTen, zooals hij in het eerst was, dan zouden wij ongetwijfeld gestikt zijn. |V J

Op welke wijze wij ook gered werden, wi] hadden dit te danken aan den ijver en de juistheid, waarmede de ingenieur den arbeid leidde.

Het geluid der tonnen en der houweelen ging met de grootste gelijkmatigheid alsof het de slinger Tan een klok was en bij iedere postafwisseling gevoelden 'wij een koortsachtige aandoening. Zag men Tan de redding af, of onderTond men onoTerkomelijke bezwaren? Gedurende het uitpompen Tan het water hoorden wij eensklaps een oordoovend geraas, een schel gefluit.

— Het water Talt in de mijn, riep Carrory.

— Het is niet het water, hernam de meester. — Wat is het dan?

— Ik weet het niet; maar het is niet het water.

Hoewel de meester ons verscheidene malen bewijzen gegeven had van zijn doorzicht en gezond Terstand, hechtte men geen geloof aan hetgeen hij zei dan £ wanneer hij dit door bewijzen staafde. Hij erkende, dat hij met wist waaraan dit geluid was toe te schrijTen — later Ternamen wij, dat het ontstond door de kettingen Tan een Tentilator, die men gebruike om Tersche lucht aan de werklieden te verschaffen — en nu maakte zich een dolle Trees Tan ons meester, bij de gedachte aan een oTerstrooming. — Steek de lamp aan.

— Fat is niet noodig. — Steek aan, steek aan!

Hii moest wel gehoorzamen, want allen waren het hieroTer eens. Bii het schijnsel Tan de lamp konden wij zien dat het water niet gerezen was, maar dat het eer daalde. - Gij ziet, dat ik gelijk heb, sprak de meester. —■ Het stijgt en thans zullen wij verdrinken. .

— Welnu hoe eer hoe beter dan maar, wïtntdk kan 't niet langer uithouden. Geef de lamp, meester, ik wil op een stukje papier aan mijn vrouw en kinderen schrijven.

— Schrijf voor mij ook. - Voor mij ook. , ( . „

Bergounhoux had gevraagd om de lamp aan te steken, teneinde, voordat hfl

stierf nog aan zijn vrouw'en kinderen te schrijven; hij had m zijn zak een stukiè papier en een potlood en maakte zich tot schrijven gereed.

— Luister, dit zal ik schrijven: „Gaspard, Pagès, de schoolmeester, Carrory en Rémi zijn in de zijgang opgesloten en zullen daarin omkomen.

, Ik, Bergounhoux, smeek God, om een man voor de weduwe en een Tader „Vóór de weezen te zijn; ik geef hun mijn zegen." — Gij Gaspard? „Gaspard geeft alles, wat hij bezit aan zijn neef Alexis.

„Pagès draagt zijn vrouw en kinderen aan God, de Heihge Maagd en de maatschappij op." — Gij meester. . .. '

*' - Ik heb niemand, antwoordde de meester op droeven toon, niemand zal mij

beÜeGij Carrory. - Ik, riep Carrory, ik verlang, dat mijn kastanjes verkocht zullen worden, voordat zij gedroogd zijn .-M-

— Op ons papier schrijven we niet zulken onzin. — Het Is geen onzin.

— Wilt gij niemand vaarwel zeggen? Uw moeder?

— Miin moeder zal van mij erven. — En gij Rémi?

,Rémi geeft aan Mattia en Capi zijn harp; hij groet Alexis enjerzoekthe» om naar Lize te gaan, en wanneer hij haar zijn groeten overbrengt, haar tevens een gedroogde roos te geven, die hij in zijn jaszak bewaart

— Wij zullen allen onze handteekening er onder zetten

— Ik zet een kruis, sprak Pagès. m

— Nu zei Bergounhoux, toen wij allen onzen naam gezet hadden, vraag ik nieTs móer dan dat men mij rustig sterven laat, zonder iets meer tegen mij te zeggen Vaarwel, makkers. Hij verliet daarop zijn trede en begaf zich naar de onze om van ons drieën afscheid te nemen. Daarop klom hij weder naar de zhné omhelsde Pagès en Carrory, en maakte toen van steenen en vermolmd hout'eenhoogte, Waarop hij met zijn hoofd kon rusten en strekte zich vervolgens in zijn gehèele lengte uit, zonder zich verder meer te Terroeren.

g De aandoeningen, welke deze brief bij ons teweeggebracht had, en de gelatenheid Tan Bergounhoux maakten ons niet moediger S;'L&. woe Intusschen was het kloppen veel duidelijker geworden en ongetwijfeld was •

Sluiten