Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

makkers geen voedsel gebruikt. Maar wat nog erger was, wij hadden Tan dat oogenblik af geen versche lucht ingeademd en deze was hoe langer hoe vunziger geworden. Gelukkig was de luchtdrukking Terminderd, naarmate het water daalde, want ware de waterstand gebleTen, zooals hij in het eerst was, dan zouden wij ongetwijfeld gestikt zijn. |V J

Op welke wijze wij ook gered werden, wi] hadden dit te danken aan den ijver en de juistheid, waarmede de ingenieur den arbeid leidde.

Het geluid der tonnen en der houweelen ging met de grootste gelijkmatigheid alsof het de slinger Tan een klok was en bij iedere postafwisseling gevoelden 'wij een koortsachtige aandoening. Zag men Tan de redding af, of onderTond men onoTerkomelijke bezwaren? Gedurende het uitpompen Tan het water hoorden wij eensklaps een oordoovend geraas, een schel gefluit.

— Het water Talt in de mijn, riep Carrory.

— Het is niet het water, hernam de meester. — Wat is het dan?

— Ik weet het niet; maar het is niet het water.

Hoewel de meester ons verscheidene malen bewijzen gegeven had van zijn doorzicht en gezond Terstand, hechtte men geen geloof aan hetgeen hij zei dan £ wanneer hij dit door bewijzen staafde. Hij erkende, dat hij met wist waaraan dit geluid was toe te schrijTen — later Ternamen wij, dat het ontstond door de kettingen Tan een Tentilator, die men gebruike om Tersche lucht aan de werklieden te verschaffen — en nu maakte zich een dolle Trees Tan ons meester, bij de gedachte aan een oTerstrooming. — Steek de lamp aan.

— Fat is niet noodig. — Steek aan, steek aan!

Hii moest wel gehoorzamen, want allen waren het hieroTer eens. Bii het schijnsel Tan de lamp konden wij zien dat het water niet gerezen was, maar dat het eer daalde. - Gij ziet, dat ik gelijk heb, sprak de meester. —■ Het stijgt en thans zullen wij verdrinken. .

— Welnu hoe eer hoe beter dan maar, wïtntdk kan 't niet langer uithouden. Geef