Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

waren wii niet door de gang gered, het zou door een schacht gebeuren Het geroep werd duidelijker en duidelijker, zoodat wij alle boop hadden

SDoedig de stemmen te kunnen onderscheiden. . Eenige minuten later hoorden wij deze woorden langzaam uitspreken.

ÖomeGaTparrhadleZsterksge stem van ons allen Hij zou dus antwoorden.

— Zes! — Er heerschte een poos een diepe stilte. Waarschijnlijk hadden zij boven op een grooter aantal gerekend.

— Haast - u, riep oom Gaspard, wij - kunnen - het - hier — niet — langer — uithouden. ï&j'-i

— Uw namen. Hij noemde onze namen: . r„

— Bergounhoux - Pagès - de Schoolmeester - Carrory - Rémi - Gaspard Gedurende onze redding was dit het vreeselijkste ongeluk voor hen, die boven waren. Toen men vernam, dat men weldra eenige woorden met ons zou kunnen wisselen, waren alle mijnwerkers, alle bloedverwanten en vrienden komen toesnellen en de soldaten hadden groote moeite om hun te belenen de gang binnen te dringen. Toen de ingenieur mededeelde, dat wij slechts met ons zessen waren, heerschte er algemeene teleurstelling maar toch bleef een ieder voor zichzelf nog eenige hoop koesteren, daar onder die zes zich juist een persoon bevinden kon, dien men wachtte. Hij herhaalde onze namen.

Helaas' op honderd en twintig moeders of vrouwen, waren er slechts vier, wier hoop verwezenlijkt zou worden. Welk een groote smart was dat voor de anderen en hoeveel tranen werden er niet gestort!

Ook wij van onzen kant dachten aan hen, die gered hadden kunnen worden.

— Hoeveel zijn er gered? vroeg oom Gaspard. Men antwoordde met.

— Vraag waar Marius is, zei Pagès.

De vraag werd gedaan; maar bleef evenals de eerste onbeantwoord.

— Zij hebben het niet gehoord.

— Zeg liever, dat zij niet willen antwoorden.

Ik brandde van verlangen om een vraag te doen.

— Vraag eens, hoe lang wij hier reeds zijn opgesloten. - Veertien - dagen. Veertien d