Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Maar het oogenblik was te gewichtig om zich aan luidruchtige vroolijkheid I ever te geven; met haar pollepel had vrouw Barberin in de terrine geroerd - en schepte er het beslag uit, dat in dikke stralen neerviel; toen goot zij het in I de pan en de boter, die terugvloeide bij den stroom van deeg, vormde er een

rossen kring om. Op mijn beurt boog ik mij voorover; vrouw Barberin gaf een

tik op den steel van de pan en deed toen den pannekoek omdraaien tot grool ten schrik van Mattia; maar het kon geen kwaad; na een eind in de hoogte in

den schoorsteen te zijn gevlogen, viel de pannekoek weer omgekeerd in de pan

en met zijn gebakken zijde boven. Ik nam spoedig een bord en de pannekoek gleed er in.

Hij was voor Mattia, die zijn vingers, zijn lippen, zijn tong en zijn keel brandJ de, maar dat kwam er niet op aan; hij dacht er niet aan, dat hij zich brandde.

— He, hoe lekker! riep hij met vollen mond. Toen was het mijn beurt om ■ mij te branden, en evenmin als Mattia voelde ik iets van de pijn.

De derde pannekoek was gaar en Mattia stak de hand uit, maar nu begon | Capi geducht te blaffen; het was zijn beurt, hij had er recht op en Mattia gaf | hem dan ook den pannekoek tot groote verontwaardiging van vrouw BarbeI rin, die voor beesten het gevoel had, dat de boeren er in 't algemeen voor koesE teren: zii heffreen niet. dat men aan een hond ..het eten van een rhrisfen-

I monocli" act firn >>qqt- «DTrodon *» cfollcn 701 ÏTr rlol flam oon «looirl» Wnnd

li was en dat hij bovendien een deel van de koe had verdiend; bovendien was hij onze kameraad en had hij recht om te eten, wat wij kregen, en tegelijk met ons, daar zij gezegd had zelve niet te zullen eten vóór onze ergste honger was gestild. Het duurde lang, eer het zoover was en toen wij geen honger meer hadden, lustten wij ze toch nog even graag. Maar eindelijk kwam er toch een [ oogenblik, dat wij beiden verklaarden geen pannekoek meer te zullen eten, i vóór dat