Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

laten aankomen om de gevangenen te bewaren, want als ik mijn venster niet had kunnen openen, zou ik nooit Mattia hebben kunnen beantwoorden Maar het raam open te maken was nog niet alles; de ijzeren staven bleven, en ook de dikke muren en de deur met het ijzeren beslag. Het was dus een dwaasheid aan de vrijheid te denken, en toch hoopte ik.

Di sterren verbleekten al meer en meer en de koude morgenlucht deed mij I bibberen; toch verliet ik het raam niet; ik bleef daar staan en luisterde en keek | zender te weten, wat ik doen moest, of waarnaar ik luisterde.

Een groot wit doek scheen naar de lucht te worden opgetrokken en op den grond werden meer en meer de voorwerpen in duidelijke rekken kenbaar. Het was thans het aanbreken van den dag, waarvan Mattia gesproken had. Ik luisterde met ingehouden adem; maar ik hoorde mets dan het kloppen van mijn eigen hart. Toen meende ik een hcht krabben tegen den muur te vernemen, maar daar ik geen voetstappen gehoord had, dacht ik, dat ik mij vergissen moest. Ik luisterde nogmaals aandachtig, en het krabben duurde voort. Eensklaps zag ik een hoofd boven den muur uitkomen en terstond daarop bleek mij, dat het Mattia niet kon zijn; hoewel 't nog slechts schemerde, herkende ik Bob. Hij zag mij tegen mijn trahes gedrukt — St! riep hij op een gedempten "toon. I En met de hand maakte hij een gebaar dat scheen te beteekenen, dat ik mij | niet van het venster moest verwijderen. Zonder hem nog te begrijpen, gehoorzaamde ik. In zijn andere hand had hij een langen koker, die mij toescheen van glas te zijn. Hij bracht dien aan den mond

Nu begreep ik dat het een blaaspijp was. Ik hoorde iets suizen en op het^ zelfde oogenblik schoot er een wit balletje door de lucht en viel voor mijn voeten neer. Onmiddeüijk verdween het hoofd van Bob achter den muur en ik hoorde niets meer. - X

Ik raapte het balletje op; het was een dicht meengefrommeld stuk fijn papier om een hagelkorreltje. Het kwam me voor, dat er letters op waren geschreven maar het was nog niet helder genoeg om ze te kunnen lezen Ik moest dus wachten tot de dag zou zijn doorgebroken Met even groote behoedzaamheid, als ik het raam had geopend, sloot ik het nu weer en kroop dadelijk in mijn hangmat, het balletje in mijn hand geklemd houdende.

Langzaam zeer langzaam voor mijn ongeduld, werd de hemel henter, en emdehjk vie! er een rosachtige gloed op mijn muur. Ik wikkelde nu het . papier los en las: „Morgen wordt gij naar de gevangenis van het Graafschap overgebracht- flii reist met den spoortrein in een wagen tweede klasse onder geleide van ee'h politieagent; ga aan den kant van het portier zitten waar gij instijgt. Als gij vijf en veertig minuten gespoord hebt (tel ze goed) zal de trein een weinig langzamer beginnen te loopen bij de nadering van een zijtak; doe dan het portier open en spring moedig uit den wagen. Spring, vooruit met de handen uitgestrekt en zóófdatgij op uw voeten terecht komt. Zoodra gij op den grond ziit klimt gij tegen den liBkerspoordqk op; wij zullen daar met een rniuig en een goed paard zijn om n op te nemen. Vrees niets; twee dagen later zijn wij ^ Frankrijk, Houd moed en hoop; spring vooral flink vooruit en zorg, dat gij

°PGere^lf zou ÏÏÏÏ&^r het gereehtshof verscheen Ik zou niet zien. waf daar gebeurde! O, die goede Mattia; die goede Bob! Want deze was het, dit wist ik zeker, die zoo belangeloos Mattia termjde stond.

WTj zullen daar zijn met een goed paard," Mattia alleen had nooit zulk een plan kunnen maken. Ik las het briefje nog eens over: „Vijf en veertig minuten na uw vertrek; de linkerspoordijk; op miin beenen terechtkomen! Zeker zou üiS^ringén, al moest het mH't leven kosten Het was beter te sterven, dan veroordeeld te worden als een dief.

SveV7;eedd^ «in- Ondanks mijn f*f%P™ er tóch één ding da» mij leed deed: Wat zou er -*a« Up» worden? Maar <he gedachte het & spoedig varen. Het was niet *no**jk, dat Mattia Capi injden fteek zou lalen Als hij een middel gevonden had om ntij te doen ontsnappen, «mi hii pt ook wel een gevonden hebben voor Capi. ., , . ...

aKeTtanTfje nog twee- of driemaal over. Daarna kauwde ak het.fijne* slttte het doorThanskon ik gerust slapen Daar kgde * »n7 dat ik eerst ontwaakte, toen de cipier mi mep yoor het ^nUajt De tod ging . dSTrij'spoedig om. In don namiddag kwam een politie-

Sluiten