Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

voor hem^wenschte^te veroveren, niettegenstaande hij slechts als leerjongen begon.

Nu wij zoo kort mogelijk de geschiedenis van onzen jongen held hebben geschetst, moeten wij toch ook even zijn portret geven. Dit is vrijwel onvermijdelijk, want om belang in iemand te stellen, moet men hem kennen.

Jan Robin dan was eenflinkeuitdekluiten gewassen jongen van vijftien jaar, groot, sterk en flink van postuur. Zijn gezicht was vol uitdrukking en teekende oprechtheid en een goede inborst. Hij had mooie blauwe oogen en zijn moeder had de gewoonte, als zij hem met welgevallen gadesloeg, te zeggen, dat dit het eenigste was, wat hij ooit van haar zou kunnen erven.

Hij had een grooten neus, welke echter niet onaardig was. Zijn bovenlip eenigszins omgekruld boven mooie stevige tanden, gaven aan zijn gezicht een lachende uitdrukking, welke zooveel bij jonge Engelschen voorkomt.

Verder moeten wij nog aanstippen, dat hij een hoog voorhoofd had, hetwelk als teeken van verstand geldt. Voeg daarbij een prachtigen blonden krullebol en gij hebt een vrij goed gelijkend portret van onzen held.

Jan vatte het leven nog al luchtig op en wist daar. ook ten volle van te genieten, maar laten wij er ook tevens bijzeggen, dat hij niet veeleischend was. Het zoo eenvoudige leven, dat hij met zijn moeder leidde, scheen hem prachtig toe. Er bestond voor hem niets mooiers, dan hun bescheiden woning en hij kon bij voorbeeld een gewone aardappelensla met net zooveel genoegen eten, alsof 't een der meest uitgezochtste gerechten was.

Hij was niet lui, maar hij was ook niet wat men een harde werker zou noemen. Gelukkig kon hij door zijn vlugheid van begrip bijna spelenderwijze met weinig moeite heel vlug en vlot leeren. Hij had echter een soort gave voor werktuigkunde. Nooit zou men Jan met gefronste wenkbrauwen, zijn handen onder het hoofd over een boek gebogen zien. Neen, wat men noemt blokken, dat deed Jan niet. Inplaats daarvan keek hij, overal waar hij kwam, oplettend rond, zich steeds rekenschap gevende van alles wat hij zag en hoordé. Wij kunnen

Sluiten