Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gedeelte moesten zij door de huurders zelf eenigszins bewoonbaar gemaakt worden. Men trof dan ook hier en daar de meest uiteenloopende en eigenaardigste combinaties aan.

Het geheel van deze huisjes, zoo zonder eenige regelmaat of orde neergezet op een groot terrein, is afschuwelijk, maar toch niet geheel van eenige schilderachtigheid ontbloot. Een paar boomen, wat bloemen in iets wat men tuintjes zou kunnen noemen, gaven aan deze leelijke, laten we zeggen, voorstad, een schijn van iets landelijks.

Jan en zijn moeder hadden wel is waar een van de mooiste woningen in deze eigenaardige wijk. Hun huis had werkelijke muren, niet van steen, want steen is een ongekende weelde in Argentinië, zelfs in de defstigste straten, maar muren van cement en een dak van lei.

Ook was het zoo gunstig mogelijk gelegen, aan een betrekkelijk goed geplaveiden weg, welke naar de haven leidde. Het had slechts, één verdieping, daar ongetwijfeld de eigenaar geen geld genoeg gehad had er een tweede bovenop te zetten.

Hoe zijn huis ook was, Jan vond het prachtig en wij zullen straks zien, dat hij er veel toe bijgedragen had het te verfraaien. Dit was misschien ook wel de reden, waarom het hem zoo mooi toescheen.

Aangekomen voor de omheining, welke hun tuin omgaf — want ze hadden een tuin — drukte mevrouw Robin op een knopje, verborgen achter een vooruitspringend gedeelte van een stijl. Onmiddellijk ging de deur open, alsof ze door een veer bewogen werd, terwijl op hetzelfde oogenblik een electrische bel weerklonk.

De jongen kon niet nalaten, zooals hij "trouwens elke keer wanneer hij thuiskwam deed, met een soort van voldoening dit mechanisme,' waarvan hij de maker was, te bekijken.

Vindingrijk als hij was, had hij bijna al zijn vrije uren besteed om hun woning, welke de bewondering van een ieder, die er kwam, opwekte, van allerlei machines te voorzien.

De brievenbus gleed langs 4 ijzeren draden van de

Sluiten