Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Jawel", zeide hij, „het is niets anders, dan wat ik dagelijks in de fabriek doe. •

„Dat is het juist", zeide de ingenieur, „en daarom heb ik "besloten jou naar Herr von Gloecken te zenden".

De jongen kon een gevoel van verbazing niet onderdrukken.

„Wat zegt u", vroeg hij „Herr von Gloecken ? ....

Maar dat is een Duitscher !" De ingenieur ghmlachte.

„Ja en nog wel een zeer voorname Duitscher", ging hij vóórt. „Hij is prins, kolonel in het Duitsche leger en militair attaché bij het Duitsche gezantschap in Argentinië.

De hooge positie van dezen persoon scheen niet den minsten indruk op Jan te maken. Met ingehouden woede vroeg hij :

„Mijnheer is U vergeten, dat ik een Franschman ben, 3a een Elzasser, en dat het dus voor mij onaangenaam is, in aanraking te moeten komen met een vijand van mijn land ?"

Op dit gezegde richtte de chef zich kalm op, keek den jongen doordringend aan en zeide eenigszins uit de hoogte:

„Mijn beste jongen, wij zijn hier in eefa neutraal land en onze zaken moeten loopen. Jij hebt den dienstplichtigen leeftijd nog niet bereikt en hebt je dus niet bezig te houden met de nationaliteit van de personen, waar je werk je roept. Wat jou alleen aangaat is, of het toestel, dat je moet aanbrengen, goed geplaatst wordt.. .. Ziedaar, het eenigste, waar ik iets mede te maken heb".

Maar, daar de jongen scheen te aarzelen en in plaats van te antwoorden zijn pet in de handen verfrommelde, eindigde hij kortaf :

„Bovendien, je kunt het doen of je kunt het laten. Als ik "niet op je kan rekenen om het werk, wat je opgedragen wordt, ten uitvoer te brengen, zal ik verplicht zijn je weg te zenden".

Bij deze woorden raakte Jan bijna buiten zichzelf. Hij was op het punt te zeggen, dat hij niet van plan was të wachten, totdat men hem wegzond, maar dat hij wel uit zichzelf zou gaan. Toen hij echter dacht aan het verdriet,

Sluiten