Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dat zijn moeder hiervan zou hebben en aan de moeite, welke de arme vrouw had om rond te komen met hun bescheiden inkomen, waarvan de / 75.—,• welke hij maandelijks verdiende een belangrijk deel uitmaakte, hield hij zich in.

„U heeft gelijk", zeide hij gedwóngen, „ik zal doen, wat U verlangt. Nog geen soldaat zijnde, ben ik gehoorzaamheid verschuldigd aan mijn chefs en U bent mijn chef. Wanneer mpet ik naar den kolonel ?" PiPf

„Van middag."

„Ik zal er om één uur zijn."

„Je behoeft je niet zoo te haasten", zeide de ingenieur, die nu plotsehng weer minzaam was geworden. „Neem er je tijd voor, maar zorg dat je werk in orde is. Wanneer onze klant tevreden, is zal ik je opslag geven".

„Ik ken mijn werk", zeide de jongen fier.

De ingenieur gaf nu door een handgebaar aan den leerjongen te kennen, dat hij kon vertrekken, maar om eenigszins zijn hard optreden tegenover den kleinen Franschman te vergoelijken, klopte hij hem vriendelijk op den schouder en zeide :

„De beste wijze van zijn plicht te doen tijdens den oorlog is, beste jongen, zijn beroep met ijver en toewijding uit oefenen : hetzij als soldaat, hetzij als'werkman.

Jan antwoordde hierop niet, groette en verhet het kantoor.

Hij begaf zich naar het schaftlokaal en haalde zijn mand, waarin zijn moeder eiken morgen zijn twaalfuurtje deed, te voorschijn, at zijn boterham vlug op en ging toen naar de werkplaats om zijn zak met gereedschappen te halen.

Eenige minuten later was hij op weg naar het paleis van den kolonel von Gloecken. Onder het loopen, dacht hij erover na, welke houding hij, zou moeten aannemen, indien hij in onmiddellijke aanraking met den prins kwam.

Het beste zou zijn, om hem niet te laten merken, dat hij Franschman was. Hij kende genoeg Spaansch om zich aan den officier verstaanbaar te maken.

Op deze manier zou deze hem voor den een of anderen werkman houden. Ja, het beste deed hij niet te laten

Sluiten