Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

had beloofd. Hij ging dagelijks naar de fabriek, alsof er niets gebeurd was.

Ook hij keek met ongeduld uit naar de uitkomst der öperatie van zijn nieuwen vriend. lederen avond vond hij hem met zijn verband en zijn zwachtels en vroeg dan .

„Nu gaat het goed ? Bent U tevreden ?" ■ '„Geduld, antwoordde Tolbach. „Wij moeten verder alles

aan de natuur overlaten Alleen deze kan mijn werk

voltooien. Na verloop van den tijd, noodig voor het helen ■ der wonden, zullen wij samen het resultaat bestudeeren en als dat dan niet bevredigend is, zullen wij samen het schilderij moeten bijwerken. .

„Volgens mij", besloot Tolbach ironisch, „is de gelijkenis

goed". • ,.

Toen Jan een paar dagen later bij zijn buurman binnenkwam, sprong hij verschrikt terug. Een oogenblik stond hij als verlamd van schrik.

Het was geen wonder, dat de jongen zoo,schrok, want plotseling bevond hij zich in de gang van Tolbach tegenover niemand anders dan Herr von Gloecken.'

Zijn eerste gedachte was : „De Duitsche attaché heeft natuurlijk gemerkt, dat de geleerde in zijn papieren gesnuffeld heeft en nu is hij hier gekomen om dezen opheldering daarvan te vragen".

Reeds vroeg hij zichzelf af, welke houding hij zou aannemen, nu hij zich zoo van aangezicht tot aangezicht tegenover zijn terecht gebelgden vijand bevond, toen plotseling - een gebaar hem geruststelde.

Het was niet Herr von Gloecken, die voor hem stond, maar het was Tolbach. Deze Tolbach geleek echter zoo sprekend op den Duitscher, dat Jan, die toch van alles op de hoogte was, geen verschil kon zien.

De nagemaakte kolonel trok den jongen onder de lamp van het laboratorium en ging tofen onbeweeglijk voor hem staan in de gewone houding van den attaché. Jan keek hem verbluft aan zonder een woord te kunnen uitbrengen, zoo was hij onder den indruk.van de sprekende-gelijkenis.

Inderdaad het ongelooflijke was bereikt. De grijze haren om de slapen en dun op de kruin, de violetachtige en groqte

Sluiten