Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

met mij openhartig te bekennen, dat je deze betrekking alleen zult aannemen om een voorwendsel te hebben Argentinië te verlaten, om dichter bij Frankrijk te komen".

„En als dat nu eens zoo was ?" besloot Jan. Kunt u mij dit dan kwalijk nemen ? Zooals u weet, hebben wij deze kwestie reeds dikwijls besproken. U heeft zelf erkend, dat wanneer U toegaf aan uw eigen verlangen U ook naar Frankrijk terug zou gaan. Weet U nog wel, wat U mij beloofd heeft twee maanden geleden op den dag van het vertrek der gemobiliseerden ?"

. „Ja zeker, ik herinner het mij best", zeide Mevrouw Robin. „Op den dag, dat Thann weer Fransch zou zijn geworden, zouden wij samen naar Frankrijk terugkeeren".

„Aha !" riep Jan triomfantelijk uit, „nu is Thann Fransch geworden, zooalsUweet. U moet dus nu Uw woord gestand doen".

Op deze woorden scheen het, alsof de arme vrouw niet precies wist, wat zij moest doen. Deze woorden toch drukten dezelfde gedachten uit, waarmede zij reeds verscheidene dagen rondhep. WMi)

Wellicht verlangde zij nog meer dan haar zoon naar haar zoo geteisterd vaderland. Misschien had zij veel meer heimwee naar haar weder in Fransche handen zijnden geboortegrond.

Het eenigste, wat haar echter weerhield toe te geven aan dit verlangen, was de toekomst van haar jongen. Zij hield niet van Buenos-Aires en sedert den oorlog voelde zij zich er nog minder thuis dan voorheen.

Bovendien meende zij, dat zij verkeerd deed met nog langer daar te blijven, ver van haar strijdende en hjdende landgenooten. Tot groote verwondering van den jongen, zeide zijn moeder hem dan ook eensklaps :

„Het zij zoo mijn kind ! Je hebt gelijk, ik ben inderdaad verplicht mijn belofte te houden, Je bent zoo flink geweest zelf een middel te vinden om naar Frankrijk te kunnen terugkeeren zonder dat het ons iets behoeft te kosten.

„Er blijft mij dus niets anders over dan met je mee te gaan aan boord der Frisia. Ben je nu tevreden ? Binnen een maand zullen wij weer in onzen heerlijken Elzas zijn".

Sluiten