Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Bovendien droeg het aanboord zijn van den prms von Gloecken, wiens positie gauw genoeg bekend was geworden, er toe bij hen rustiger te stemmen.

Het schip zal niet aangevallen worden", zeiden zij tot elkander want de Duitsche mihtaire attaché is aan boord. •Dit zal wel aan de oorlogschepen geseind zijn en zij zullen ons wel met rust laten". .

Zoo dacht ook de kapitein. De brave van der Poot had, na zijn onderhoud met zijn voornamen passagier, dien hij natuurlijk zelf naar zijn hut had geleid, bijna zijn vroohjkheid van vóór den oorlog teruggekregen.

Hij begon de maaltijden weer langer te rekken en trachtte den tijd aan tafel zoo nuttig mogelijk te besteden.

De eenigste voorzorgsmaatregel, welke m acht genomen werd was 's nachts met halve kracht te stoomen terwijl dan overdag de verloren schade werd ingehaald

Tan werd geheel in beslag genomen door zijn werkzaamheden als marconist. Hij kon ternauwernood een of twee uur per dag vinden om zijn moeder te gaan opzoeken.

Deze had een bescheiden derde klasse hut, eigenlijk meer een slaapzaal, die zij met een twintigtal vrouwen moest deelen. Als hij haar opzocht, wilde hij nooit met haar m de

hut bhjven. , l , ..

Gewoonlijk nam hij haar naar het dek mede, waar zij zich betrekkelijk afgezonderd, gezellig, zonder onbescheiden blikken, dan met elkaar konden onderhouden.

Bij zijn dagelijksche bezoeken aan, de derde klasse ontmoette Jan steeds Tolbach, met wien hij terloops eenige ' woorden sprak. De geleerde leefde aan boord net als aan den wal, op zijn eigenaardige kluizenaarsmanier.

„Alles gaat goed", zeide de geheimzinnige man gewoonlijk. , .

„Ja, best", antwoordde de jongen dan.

',Heb je nog geen bericht opgevangen ?"

"Neen, Mijnheer Tolbach".

„Over een paar dagen zal het gebeuren, wij naderen meer en'meer den 34sten lengtegraad." Op zijn beurt vroeg Jan angstig : „Mijnheer Tolbach, U bent er toch zeker van, dat von

Sluiten