Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Ja, dat is waar", zeide de chef, „je moeder is onder de passagiers.... Men zal nu wel bezig zijn hen in de sloepen te laten".

„Kunt U mij niet twee minuten geven," smeekte hij „om te gaan zien of zij werkelijk een plaats in de sloepen gekregen heeft.... Ik beloof U, dat ik dadelijk terug zal komen V

„Goed, ga dan", zeide de marconist, „maar denk er aan, wanneer je niet terugkomt en je maakt misbruik yan mijn zwakheid, door te trachten jezelf te redden dan zal je een lafaard zijn".

„Mijnheer", antwoordde Jan waardig, „TJ vergeet dat ik een Franschman ben".

„Het is goed, ga dan maar", antwoordde de Hollander

Zijn handen geklemd, om het apparaat, zette hij zijn eentonige regelmatige beweging voort, terwijl zijn lippen v werktuigelijk S.O.S., S.O.S. prevelden. P

In«;wee sprongen ^og de jongen den trap naar het dek at. Hij kwam middenin den troep radeloóze landverhuizers terecht. Deze schenen blijkbaar nog veel aan het "leven gehecht te zijn, alhoewel het hun niets dan leed en verdriet gebracht had.

Tevergeefs trachtten de officieren en matrozen eenige orde m de redding te brengen en deze menschen, waanzinnig van angst, te kalmeeren.

Eén voor één werden de reddingssloepen losgemaakt en volgeladen, .voordat zij gestreken werden

„Eerst de vrouwen en kinderen !".... schreeuwden de ! omcieren.

Op dit bevel werd echter weinig acht geslagen. Gedreven door een dwazen drang naar zelfbehoud, sloegen de menscnen elkaar en verdrongen zich om elke sloep. De officieren moesten zelfs met hun revolvers dreigen om hen te dwingen hun beurt af te wachten. wxugen

Terwijl deze tooneelen zich afspeelden, begon de boot hoe langer hoe meer achterover te hellen en werd het bijna onmogelijk zich op het dek staande te houden. Men moest zich aan alles, wat bereikbaar was, vastgrijpen

Jan zocht zijn moeder te midden van die menigte van

Sluiten