Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

opgewonden mannen en vrouwen. Na éérst oplettend bij elke groep, die zicb om iedere sloep gevormd had, gekeken te hebben, of zij zich niet daarbij bevond, bedacht hij ten laatste, dat zij waarschijnlijk niet zonder hem het schip had willen verlaten en dus misschien tusschendeks gebleven zou zijn.

Op handen en voeten kroop hij naar den trap, welke naar beneden leidde, maar juist op het oogenblik, dat hij dezen bereikt had, hoorde hij tot zijn grooten schrik een stem, waarin hij dadelijk die zijner moeder herkende.

„Laat mij met rust", zeide. Mevrouw Robin, tot

een officier, die haar met geweld wilde dwingen in een sloep

te gaan „Daat mij toch mét rust!.. Ik ga niet van

boord zonder mijn zoon !"

De officier, omringd door velen, die gaatne in de sloepen wilden, moest deze vrouw, die in tegenstelling met de anderen "niet wilde, wel aan haa|»lot overlaten. «Maar ondanks al haar moeite om op het schip te bhjven werd Mevrouw Robin met de menigte, die zich om de sloepen verdrong, medegesleurd en was het haar onmogelijk weer^ achteruit te gaan. _

Tevergeefs schreeuwde zij, smeekte zij, maar welke moeite zij zich ook gaf te doen begrijpen, dat zij bereid was haar plaats aan een ander af te staan, het baatte haar niet. Haar kreten gingen verloren m het angstig gegil der menigte, in het gebrul der officieren en m het somber gefluit van den ontsnappenden stoom.

„Strijk die sloep toch", riep een officier Zij is reeds

veel te vol en zal omslaan."

Jan woonde dit schouwspel van verre bij. Hij zag zijn moeder, door de menigte meesleepen en ondanks haar smeekbeden in de sloep, zwart van menschen terecht komen. De touwen werden gevierd en een oogenbhk later streek zij op de zee neer.

Het was tijd ook, want de Frisia stond nu bijna rechtop. Het voorste gedeelte was zoo goed als geheel in de lucht en men hoorde op de boot voortdurend het rollen van alle mogehjke voorwerpen, die naar achteren gleden,

Sluiten