Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

trouwen infde beloftenjen verklaringen van den gek had gesteld.H

Wat was ( er terecht gekomen van Tolbach's mooie plannen ! Hij zou de plaats van von Gloecken ingenomen hebben, hij zou hem belet hebben den vuurpijl op te laten en in plaats van dat alles was de vuurpijl toch afgeschoten, de „Frisia" was 'in den grond geboord, de passagiers waren verdronken en zijn moeder was ook een der slachtoffers geworden.

Het was zijn schuld, hij had zijn moeder niet aan boord van dat noodlottige schip moeten laten gaan. Hij had niet zoo geheel op Tolbach moeten vertrouwen. Hij had moeten begrijpen, dat deze niet in staat zou zijn de plannen der Duitschers te verijdelen.

Hoe had hij aan al die bespottelijke verklaringen van den gek geloof kunnen hechten ? Waarom was hij ook zoo dom geweest om te gelooven aan die verandering van persoonlijkheden en aan al die andere krankzinnige dingen? Zijn moeder was het slachtoffer geworden van zijn onnadenkendheid en onnoozelheid.

Terwijl al deze sombere gedachten door zijn brein dwarrelden, zag hij tweemaal een verpleger aan zijn bed komen; hij bleef echter stil hggen, voorwendende nog steeds buiten kennis te zijn.

De verpleger schikte het verband om zijn hoofd en zeide in het Duitsch tot zijn kameraad :

„De kleine matroos is nog niet bij kennis gekomen".

„Nu", hernam de andere, „dat zal wel komen hij

heeft in elk geval geboft, dat hij er heelhuids afgekomen is.De zee rondom de „Frisia"was bezaaid met hjken. Enkelen hebben zich echter nog in de sloepen kunnen redden".

Hierop begon de andere te grijnslachen en zeide :

„Ja, eenigen, maar niet veel Ik heb het schouwspel

door het raampje van de apotheek gadegeslagen het

was afschuwelijk Die ongelukkigen vermoordden elkander ; zij, die in de sloepen waren, maakten hun kameraden, die rondzwommen en trachtten bij hen in de overladen

booten te komen, af met de riemen Oh! Franz, wat

is die oorlog toch ontzettend!.... Ik zie nog dien ongelukki-

Sluiten