Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Ik ben zoo kalm als het maar zijn kan, in het geheel niét zenuwachtig, want ik weet, dat wat ik wil doen, rechtvaardig is. .

Leunende op zijn schrijftafel raadpleegt de prins een zeekaart. Hij kijkt op zijn horloge en haalt een van die roode opschrijfboekjes, waarvan ik den-inhoud ken, uit

^IlTweet, dat hij de door het gezantschap, in overeenstémming met den commandant van den kruiser, verstrekte voorschriften nagaat. Hij stopt zijn belangrijkste papieren, zijn persoonhjke kostbaarheden m zijn handkoffer, doet een reddingsgordel om, waarvan hij zich blijkbaar heeft kunnen voorzien en kijkt uit het raampje.

Hij ziet de rook pluimen van de „Kaiser Wilhelm . Alles gaat goed Er valt niets meer te doen, dan het teeken te geven. Daarna dient hij den tijd, die er verloopen moet tusschen het oplaten van den vuurpijl en de beschieting te gebruiken om den kapitein te gelasten een sloep te laten strijken voor hem en de passagiers, die hij wenscht te redden

Vijf uur 30, de avond begint reeds te vallen. De kolonel von Gloecken zet zijn pet op, plaatst zijn handkoffer vlak bij de deur en haalt een lont te voorschijn, waarmede hij den vuurpijl zal doen ontbranden. Op dat oogenblik spring ik, mijn revolver op zijn hoofd gericht, op den schurk toe

en roep: ,

Ik weet welke misdaad je gaat plegen, maar je zult haar niet ten uitvoer brengen, want ik, Tolbach, ben hier om je dat te beletten.

Ik moet bekennen, dat die Duitschers rare snaken zijn, want wanneer zij eenmaal van plan zijn kwaad te doen, kan niets hun dat meer beletten. ,

Ik was echter zoo dom de zwakheid te hebben eenige seconden te wachten, voordat ik schoot. En wil je nu wel gelooven, dat die kerel den durf en de onvergetelijke tegenwoordigheid van geest had in dien korten tijd toch naar den vuurpijl te stappen en dezen aan te steken. Hij vloog de lucht in en mijn poging om haar met mijn voet uit te dooven mislukte. Ik was dus te laat het schip te redden".

Sluiten