Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

al zijn sleutels, al zijn boeken en papieren waren te zijner beschikking. Hij kon dus veel kalmer dan te Buenos-Aires alle bijzonderheden van Herr von Gloecken bestudeeren en wat hij nog niet wist, aanvullen.

Hij vond in de werkkamer allerlei gegevens betreffende het leven van zijn model. Brieven uit zijn jeugd, aanteekeningen betreffende zijn millitaire studies in zijn verschillende garnizoensplaatsen met namen van zijn superieuren* en kameraden. Met behulp van deze waardevolle bijzonderheden kon Tolbach zich dus langzamerhand zonder te veel gevaar te loopen, in verbinding stellen met zijn bloedverwanten. Gelukkig had zijn model niet veel familiebetrekkingen, een paar neven en eenige verre bloedverwanten.

Door deze met een menigte kostbare geschenken te overladen wist hij hen van zich verwijderd te houden. Bezoeken van hen zouden al te gevaarlijk geweest zijn. De slimme vos begreep zeer terecht, dat de ouders niet zoo gauw argwaan zouden gaan koesteren tegenover een oom, die hun kinderen met geschenken overlaadde e* dat men'zich niet zou beklagen over de zeldzame bezoeken van iemand die zich op deze wijze niet onbetuigd het.

Tolbach zat echter voortdurend voor één persoon m angst en dat was Karl, de oude huisknecht. Die man kon niettegenstaande de eerbiedige wijze, waarop hij zich steeds tegenover zijn meester gedroeg, Tolbach somtijds op zulk een eigenaardige doordringende wijze aanzien, dat de geleerde voelde dat hij iets vermoedde.

Tolbach zag aan alles, dat de oude knecht niet alleen argwaan koesterde, maar hem ook anders vond dan -zijn werkehjken meester. Deze vermoedens van den ouden man hadden een vasteren vorm aangenomen, toen de hond „Mopé" tegen den kolonel gegromd had. Om kort te gaan, dit was een voortdurend gevaar en de géleerde wachtte er dan ook niet te lang mede zich van dezen man te ontdoen;

Op een morgen, dat Karl de trap naar de keuken afliep met een blad vol leege schalen, stapte hij mis en viel van de eerste verdieping naar beneden.

Hij brak zijn been. Natuurlijk toonde de valsche kolonel

Sluiten