Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zeer veel belangstelling voor zijn trouwen dienaar. Hij liet hem naar een ziekenhuis brengen en vergewiste zich er persoonlijk van, dat de man goed verzorgd zou worden.

Nadat hij deze regelingen getroffen had, kwam hij veel geruster thuis, want nu was hij van dezen niet veel goeds voorspellenden toeschouwer ontslagen.

Jan, die het evenals Tolbach, niet erg op Karl begrepen had, was ook zeer voldaan, dat het gelukt was dezen dwarskijker van het tooneel te doen verdwijnen.

„Wat een bof', zeide hij lachend tot den geleerde, „dat die oude mof zijn been op de trap gebroken heeft".

De geleerde grijnslachte op dezelfde wijze, zooals de Tolbach van vroeger dit wist te doen. Naar zijn schrijftafel loopende, haalde hij het geheimzinnige stalen voorwerp, den stalen hamer, waarvan Jan de vreeselijke uitwerking in het laboratorium te Barracas reeds had gezien, te voorschijn en zeide eenvoudig :

„Er is geen sprake van boffen, dit is het, wat ons geholpen heeft".

„Maar dat is niet mogelijk", riep Jan verwonderd uit....

„Heeft U dus den ouden Karl de trap afgegooid ?"

„Ja zeker, net als ik jou indertijd van de schutting heb afgegooid en wanneer ik er gelegenheid toe heb. zal ik spoedig anderen, maar op een wat hardhandiger manier, neervellen je bent nog niet voldoende op de hoogte van de

onschatbare waarde van dit toestel, mijn jongen. Daten wij hopen, dat zich gauw een gelegenheid zal voordoen om ons er van te kunnen bedienen en dan zal je het eerst recht op prijs leeren stellen".

Toen de oude Karl verdwenen was, kreeg onze jonge held een werkelijk benijdenswaardig leventje. In de huize Malta, want zoo was de comfortabel ingerichte woning van den prins genoemd, was hij de eenige geweest, die den geleerde in zijn bewegingen had gehinderd en Jan was altijd verphcht geweest op den uitkijk te staan of beter gezegd op' de loer te liggen, ten einde zijn bewegingen na te gaan. Niet zoodra echter was deze dwarskijker van de baan geschoven of er was geen reden meer zich te verontrusten.

De andere bedienden toch waren allen pas in dienst

Sluiten