Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

noodig, zeer waarschijnlijk zal ik voor dien tijd geen bevel van het algemeen hoofdkwartier ontvangen om te vertrekken '

„Wat duurt het toch lang!" wierp de jongen in het midden.

"Volstrekt niet, dat is heelemaal niet lang", hernam de geleerde. „Bovendien moet jij dien tijd ook benutten om je rol goed te leeren spelen. De jouwe is weliswaar niet zoo moeilijk, als de mijne, maar zij moet toch in elk geval bestudeerd worden.

Jan ghmlachte.

„Oh !" zeide hij, „ik heb sedert wij hier zijn reeds belangrijke vorderingen gemaakt. Ik heb al zoo dikwijls aan iedereen verteld, dat ik een matroos ben, afkomstig uit Norderney en te Buenos-Aires geweest ben op den torpedojager F H 39, dat ik het zelf ook begin te gelooven.

„Gisteravond nog sprak ik met een jongen over het leven der scheepsjongens op de school te Kiel en deze voorspelde mij, dat ik spoedig een goed matroos van de vloot des Keizers zou worden".

„Prachtig", zeide Tolbach verrukt, „zoo moet je voortgaan".

Aan dit gesprek tusschen de twee Franschen werd plotseling een einde gemaakt, door dat er aan de voordeur gebeld'werd. De houding van den valschen prins veranderde onmiddellijk, want hij leefde in voortdurenden angst. Elke keer, wanneer de bel overging, zat hij in spanning.

Hij snelde naar het venster en keek naar buiten. Aan het raam waren zoogenaamde spionnetjes bevestigd, iets waarop de Duitsche vrouwen verzot zijn en kon hij dus zien wat er op straat gebeurde, zonder zelf gezien te worden.

Tolbach had deze spionnetjes zelf gekocht, en ze eigenhandig aan het venster bevestigd, opdat hij vooruit kon weten welke bezoekers zich bij hem aanmeldden. Zoodoende had hij wat méér tijd zich op dat bezoek voor te bereiden.

De bezoeker van heden .ziende, riep hij verschrikt uit:

„Een majoor van de garde ! Wat zou die officier van

mij moeten hebben ?"

„Hij komt U misschien het bevel om te vertrekken brengen".

Sluiten