Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

met een zenuwachtige beweging het roode boekje op een klein rond tafeltje, waarop een nog bijna vol glas cognac stond, dat hij zich waarschijnlijk na de lunch had ingeschonken en vergeten had leeg te drinken.

Jan zag, hoe het boekje het glas omgooide, terwijl het vocht zich over de onbeschreven bladzijden verspreidde. Aan geheel andere dingen denkende, wilde hij mstmktmatig het glas opnemen en haalde reeds zijn zakdoek te voorschijn om het nat geworden boekje af te drogen.

Op het oogenbhk, dat hij dit wilde doen, rustten zijn oogen met verbazing op de blanco pagina's .... de onbeschrevene bladzijden waren niet meer onbeschreven.

Zij waren beschreven en op sommige plaatsen kwam het blauwe schrift duidelijk te voorschijn.

„Oh! kijkt U eens hier", zeide hij, Tolbach het aanteekenboekje aanreikende. .

Deze sprong van zijn stoel op, toen hij de verandering

aanschouwde. ^i&i •

Dus beschreven", mompelde hij, „met onzichtbaren inkt, die op alcohol reageert. Prachtig ! Nu zie ik alles ! Hij las de onsamenhangende woorden hardop : Hannover, Hindenburg.... geven bevelen voor het

onbruikbaar maken van Duitsche schepen ten anker in de haven van Buenos-Aires...."

Hij behoefde niet verder te lezen.' Nu ben ik er", riep hij uit, „ik weet nu waar het om gaat". Daarna zich naar den jongen keerende, beval hij dezen kortaf : .. > . .....

„Ga den officier, die boven is, zeggen, dat hij onmiddellijk

hier bij mij moet komen". „Ik ga dadelijk".

Eenige seconden later verscheen een groote man, gekleed in de lange jas van de officieren der garde. Zijn houding was eenigszins strak en afgemeten en terwijl hij de werkkamer binnentrad, kwam geen woord over zijn lippen. Zoodra de valsche prins hem zag, riep hij hem toe :

„Hindenburg !"

Hannover !" antwoordde de officier, terwijl hij het militair saluut bracht en het scheen, alsof hij door dit eene

Sluiten