Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

geluk hebben, als wij hier, vanaf het begin van ons optreden hebben gehad, dan hoop ik, dat binnen acht dagen de groote gebeurtenis, waarover ik je gesproken heb, zal hebben plaats gehad".

Jan, buiten zich zelf van vreugde over deze zoo hoopvolle woorden, bracht het overige gedeelte van den dag door met zijn spullen bij elkaar te zoeken, terwijl hij verlangend uitkeek naar zijn pas.

Zijn veldtenue was geheel gereed, daar hij het uniform dat hij sinds zijn aankomst te Hamburg droeg, zou blijven dragen. Dit was het gewone tenue van een Duitsch matroos, een blauwe broek, met een kiel en een muts in dezelfde kleur.

Hij had niet veel bagage, zoodat het pakken daarvan slechts weinig tijd kostte. Spoedig was hij daarmede gereed en ongeduldig als hij was, scheen er volgens hem geen einde aan den langen namiddag te zullen komen.

Eindelijk tegen zeven uur kwam een militair wielrijder een enveloppe brengen. Het bevatte den met zooveel ongeduld verbeiden pas waarop stond aangegeven, dat de prins, kolonel von Gloecken, het recht zou hebben binnen de linies van het strijdend leger te reizen met zijn oppasser Otto Becker, scheepsjongen der keizerlijke Marine, behoorende tot de equipage van den torpedojager F. H. 39, op het oogenbhk met verlof.

Niets stond het vertrek meer in den weg en om acht uur 's avonds zien wij op het perron van het station den kolonel eenige officieren, die hem uitgeleide kwamen doen, de hand drukken. Daarna stapte hij in een voor hem gereserveerden coupé eerste klasse; terwijl Jan heel bescheiden in de tweede klasse vol met soldaten en onderofficieren kroop.

Eenige oogenblikken later snorde de trein in de richting der Fransche grenzen. Jan, evenmin als Tolbach, wist precies, waarheen zij zouden gaan. De valsche kolonel had echter begrepen, dat de staf van het 13e Degercorps zich ergens in de Argonne moest bevinden en dat de kroonprins daar het bevel voerde.

'Den geheelen nacht sliep Jan geen minuut. Dan eens luisterde hij naar de nu reeds minder opgewekte verhalen,

Sluiten