Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Hij greep het wapen, dat hij op een tafel had neergelegd en reikte het den geleerde. Deze liet snel het opgerolde papiertje in den loop glijden en borg daarna het wapen in zijn zak.

Ternauwernood was de revolver op deze wijze verdwenen of er werd haastig drie keer op de deur geklopt. Bijna vóór hij, nog had kunnen roepen : „Binnen!" kwam een officier zoo bleek als een lijk het vertrek binnen stormen, nadat hij den hem begeleidenden soldaat op zijde gedrongen had.

Jan verborg zich achter een voor het venster geplaatsten grooten ezel, waarop een kaart stond. Vol schrik, had hij den officier van den revolver herkend. Er viel niet meer te twijfelen, hij had den diefstal ontdekt. Wat zou er gebeuren? De luitenant kwam recht op Tolbach af en met een van opwinding verstikte stem, zeide hij:

„Ik moet Uwe Excellentie mijn verontschuldiging aanbieden voor het feit, dat ik hier onaangediend binnentreed, maar het betreft een ernstige, zeer ernstige zaak".

De valsche kolenel had weder plaats genomen. Waardig en met de kalmte, behoorende bij zijn rang, zeide hij zijn mindere, dat diens ongewoon optreden verontschuldigd zou worden en vroeg:

„Waarover gaat het, Duitenant" ?'

„Kolonel", zeide deze kortaf, „er is hier verraad in het spel".

„Verraad ? en tyie zou dat dan gepleegd hebben" ?

„Dat weet ik niet, maar er gebeurt hier iets verschrikkelijks. Men heeffS mij de belangrijke order onrstolen, die ik in Uw bijzijn van Z. K. H. den Kroonprins heb ontvangen".

Op deze woorden nam het gelaat van den valschen von Gloecken onmiddellijk een harde uitdrukking aan en op een scherpen, ijskouden toon, antwoordde hij:

„Mijnheer, een ordonnans-officier mag zich een dergelijk gewichtig stuk, dat hem toevertrouwd is geworden, niet laten ontstelen. U bént er aansprakelijk voor en

Sluiten